Monoliyth He Who Kills (CD)
Uitgelicht
|
23,54 |
Naar shop
|
|
23,54 |
Naar shop
|
|
23,54 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Monoliyth's He Who Kills, uitgebracht in 2024, is een woest album met brute death metal van het vijfkoppige gezelschap uit Melbourne, waarin old-school agressie wordt gecombineerd met technische hoogstandjes. De band, opgericht in 1998 door gitarist Mick Barr, evolueerde van thrash roots naar deze lasergerichte aanval, met ongeveer 40 minuten aan meedogenloze snelheid, blast beats en grommende vocalen die doen denken aan een horrorfilm. Met Mick Barr en Zakk Barr op gitaar, Andrew Parkinson die venijnige brullen laat horen, Jake Mackin op bas en Tim Wrights meedogenloze drums straalt het album ongefilterde brutaliteit en intensiteit uit, trouw aan de reputatie van de band voor extreme live shows en opnames.Dit tweede volledige album na een lange pauze hamert de kern van extreme death metal erin: uitzinnige riffs, kolkende baslijnen en melodieuze gitaarsolo's die subtiele variatie toevoegen zonder het nekbrekende tempo te verwateren. Het is geen genreherdefiniërend album, maar blinkt uit als een solide, headbangende aanval voor fans die hunkeren naar rauwe agressie en een donkere sfeer, waardoor luisteraars zich slachtoffers voelen in een wervelwind van moorddadig zwaar geluid.
Monoliyth's He Who Kills, uitgebracht in 2024, is een woest album met brute death metal van het vijfkoppige gezelschap uit Melbourne, waarin old-school agressie wordt gecombineerd met technische hoogstandjes. De band, opgericht in 1998 door gitarist Mick Barr, evolueerde van thrash roots naar deze lasergerichte aanval, met ongeveer 40 minuten aan meedogenloze snelheid, blast beats en grommende vocalen die doen denken aan een horrorfilm. Met Mick Barr en Zakk Barr op gitaar, Andrew Parkinson die venijnige brullen laat horen, Jake Mackin op bas en Tim Wrights meedogenloze drums straalt het album ongefilterde brutaliteit en intensiteit uit, trouw aan de reputatie van de band voor extreme live shows en opnames.Dit tweede volledige album na een lange pauze hamert de kern van extreme death metal erin: uitzinnige riffs, kolkende baslijnen en melodieuze gitaarsolo's die subtiele variatie toevoegen zonder het nekbrekende tempo te verwateren. Het is geen genreherdefiniërend album, maar blinkt uit als een solide, headbangende aanval voor fans die hunkeren naar rauwe agressie en een donkere sfeer, waardoor luisteraars zich slachtoffers voelen in een wervelwind van moorddadig zwaar geluid.
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: