Morta Grigaliunaite Rautavaara: Complete Piano Works (CD)

Het enige compleet opgenomen overzicht van Rautavaara's pianomuziek: het vervolg op Morta Grigali?nait?'s veelgeprezen verzameling Bacewicz on Piano Classics.niets schrikt de briljante Morta Grigali?nait? af.' (Diapason)In haar eigen gedetailleerde booklet essay, ter introductie van de piano output van Einojuhani Rautavaara, merkt Morta Grigali?nait? op dat het de buitenaardse stemming van werken zoals de Cantus Arcticus was die haar in eerste instantie aantrok tot de muziek van de Finse componist. rautavaara's muziek... dringt zich nooit op en dringt zich nooit op, [het] zweeft consequent tussen onze wereld en het rijk van het onbekende.'Niet in de laatste plaats door het wereldwijde succes van Cantus Arcticus, zijn 'concerto voor vogels en orkest', blijft Rautavaara tot op de dag van vandaag een van de meest uitgevoerde Finse componisten, maar zijn pianomuziek wordt in vergelijking daarmee ondergewaardeerd.In de loop van zijn lange carrière wisselde Rautavaara echter tussen verschillende compositiestijlen die kunnen worden teruggevoerd tot de Bartókiaanse volksdansen van zijn Fiddlers suite Op.1 uit 1952.Zelfs terwijl zijn taal steeds complexer werd, liet hij zich inspireren door christelijke thema's met een cyclus piano Iconen (1955), gevolgd door de Eerste Pianosonate (met als ondertitel 'Christus en de visser', uit 1969), en vervolgens de Tweede Sonate ('De vuurpreek', uit 1970)Ondertussen toonden verzamelingen Preludes en Etudes Rautavaara's talent om te putten uit het romantische vocabularium van de pianoliteratuur terwijl hij in zijn eigen taal sprak, net zoals Messiaen had gedaan in de Vingt Régards. De texturen glinsteren en glinsteren vaak, vragen een hoge virtuositeit van de pianist en belonen de luisteraar met suggestieve toonbeelden van water, vuur en licht.Morta Grigali?nait? rondt haar overzicht af met een solo-piano arrangement van Cantus Arcticus in de eerste opname: ze merkt op dat de transcriptie door Peter Lönnqvist 'de pianist uitdaagt om niet alleen het uiterste van zijn virtuositeit te vragen, maar ook om de gevoeligheid te belichamen die Rautavaara's muziek vereist'