Moscow So Symphony No.2 (CD)
Uitgelicht
|
6,99 |
Naar shop
|
|
6,99 |
Naar shop
|
|
17,16 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Het album 'Brian: Symphony No. 2' uitgebracht als CD in 2007 door het label Naxos wordt uitgevoerd door het Moscow Symphony Orchestra onder leiding van dirigent Tony Rowe en is gecomponeerd door Havergal Brian. De symfonie behoort tot de postromantische stroming binnen de klassieke muziek, waarin romantische expressie samengaat met modernistische en experimentele elementen. Brian’s Tweede Symfonie vertoont op het eerste gezicht een traditionele, vierdelige opbouw die doet denken aan de laat-negentiende-eeuwse Duitse symfoniekunst, maar geeft hieraan een eigenzinnige invulling met onconventionele vormoplossingen en een avontuurlijke, eigentijdse harmoniek. Het werk wordt gekenmerkt door een complex en gelaagd klankbeeld, waarin diffuse harmonieën en instabiele tooncentra domineren, aangevuld met een rijk polytonaal kleurenspectrum. De symfonie maakt intensief gebruik van het tritonus-motief, dat fungeert als verbindende muzikale kracht en draagt bij aan een dramatische ondertoon en spanning. Invloeden van componisten als Edward Elgar en Jean Sibelius zijn hoorbaar in de orkestratie en thematische uitwerking, terwijl Brians werk zich blijft onderscheiden door een persoonlijke, gedurfde compositiestijl. Het album levert een overtuigende interpretatie die de monumentale en expressieve kwaliteiten van dit minder bekende, maar onderscheidende werk binnen de Britse symfonische traditie onderstreept.
Het album 'Brian: Symphony No. 2' uitgebracht als CD in 2007 door het label Naxos wordt uitgevoerd door het Moscow Symphony Orchestra onder leiding van dirigent Tony Rowe en is gecomponeerd door Havergal Brian. De symfonie behoort tot de postromantische stroming binnen de klassieke muziek, waarin romantische expressie samengaat met modernistische en experimentele elementen. Brian’s Tweede Symfonie vertoont op het eerste gezicht een traditionele, vierdelige opbouw die doet denken aan de laat-negentiende-eeuwse Duitse symfoniekunst, maar geeft hieraan een eigenzinnige invulling met onconventionele vormoplossingen en een avontuurlijke, eigentijdse harmoniek. Het werk wordt gekenmerkt door een complex en gelaagd klankbeeld, waarin diffuse harmonieën en instabiele tooncentra domineren, aangevuld met een rijk polytonaal kleurenspectrum. De symfonie maakt intensief gebruik van het tritonus-motief, dat fungeert als verbindende muzikale kracht en draagt bij aan een dramatische ondertoon en spanning. Invloeden van componisten als Edward Elgar en Jean Sibelius zijn hoorbaar in de orkestratie en thematische uitwerking, terwijl Brians werk zich blijft onderscheiden door een persoonlijke, gedurfde compositiestijl. Het album levert een overtuigende interpretatie die de monumentale en expressieve kwaliteiten van dit minder bekende, maar onderscheidende werk binnen de Britse symfonische traditie onderstreept.