Move in a Little Closer
Uitgelicht
|
35,49 |
Naar shop
|
|
35,49 |
Naar shop
|
|
39,68 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Move In A Little Closer: The Complete Recordings 1963-1970 is een anthologie op 3 cd's die in 2023 werd uitgebracht en die alle studio-opnamen van de toonaangevende Britse harmoniepopzanger Tony Rivers uit de jaren 60 verzamelt, inclusief zijn werk als bandleider van The Castaways en Harmony Grass in het beatgenre. Het bevat 88 tracks, waaronder niet eerder uitgebracht materiaal en 80 minuten aan BBC sessie opnames, die Rivers' evolutie vastleggen van vroege beatgroep singles tot verfijnde vocale harmonieën die sterk beïnvloed zijn door The Beach Boys. Ondanks het management van figuren als Brian Epstein en Robert Stigwood, en een eenmalige hit met de titelsong na de reformatie als Harmony Grass, bleef commercieel succes grotendeels uit, wat leidde tot een verschuiving naar achtergrondzang. Deze collectie laat Rivers zien als een sleutelfiguur in de Britse harmoniepop, waarbij hij naïef enthousiasme mengt met steeds complexere arrangementen die flirten met psychedelica en speelgoedpopelementen. Zijn stijl ontwikkelde zich van rechttoe rechtaan beatnummers tot door Brian Wilson geïnspireerde meesterwerken die een bucolische schoonheid oproepen, hoewel sommige covers niet passen bij de originelen. Rivers sloot het decennium gefrustreerd af, maar speelde later als back bij Cliff Richard, als afsluiting van een carrière van bijna-missers vol charme en vocale bekwaamheid.
Move In A Little Closer: The Complete Recordings 1963-1970 is een anthologie op 3 cd's die in 2023 werd uitgebracht en die alle studio-opnamen van de toonaangevende Britse harmoniepopzanger Tony Rivers uit de jaren 60 verzamelt, inclusief zijn werk als bandleider van The Castaways en Harmony Grass in het beatgenre. Het bevat 88 tracks, waaronder niet eerder uitgebracht materiaal en 80 minuten aan BBC sessie opnames, die Rivers' evolutie vastleggen van vroege beatgroep singles tot verfijnde vocale harmonieën die sterk beïnvloed zijn door The Beach Boys. Ondanks het management van figuren als Brian Epstein en Robert Stigwood, en een eenmalige hit met de titelsong na de reformatie als Harmony Grass, bleef commercieel succes grotendeels uit, wat leidde tot een verschuiving naar achtergrondzang. Deze collectie laat Rivers zien als een sleutelfiguur in de Britse harmoniepop, waarbij hij naïef enthousiasme mengt met steeds complexere arrangementen die flirten met psychedelica en speelgoedpopelementen. Zijn stijl ontwikkelde zich van rechttoe rechtaan beatnummers tot door Brian Wilson geïnspireerde meesterwerken die een bucolische schoonheid oproepen, hoewel sommige covers niet passen bij de originelen. Rivers sloot het decennium gefrustreerd af, maar speelde later als back bij Cliff Richard, als afsluiting van een carrière van bijna-missers vol charme en vocale bekwaamheid.