Mudhoney Digital Garbage (CD)
Uitgelicht
|
9,99 |
Naar shop
|
|
9,99 |
Naar shop
|
|
13,99
9,99 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol
Mudhoneys album Digital Garbage, uit 2018, toont de band op zijn woedendst en meest politiek geladen. Het werk valt binnen het grunge- en garagepunkgenre, maar haalt duidelijk inspiratie uit klassieke punk en proto-punk zoals Iggy Pop & The Stooges. Na een periode van relatieve stilte, klinkt Mudhoney op deze plaat scherper en urgent dan ooit: niet met puur sensatiezucht, maar met een doordacht protest tegen hedendaagse maatschappelijke ontsporingen. Frontman Mark Arm snauwt zijn verontwaardiging over racisme, hypocrisie van de christelijke rechtervleugel en de versuffende werking van sociale media, terwijl Steve Turner de gitaarlijnen voorziet van zijn bekende, vervormde klanken. Zo wordt het wapen van keuze niet zachtaardige electronica, maar een confronterende stortvloed van lawaai: Mudhoney vecht drukte met nog meer drukte, en daarin vinden ze hun kracht. De songs op Digital Garbage zijn strakker opgebouwd dan voorheen, wat een contrast is met hun eerdere, losser gestructureerde werk. Toch schuift de band nooit af van hun eigen, herkenbare geluid: rauw, slordig, maar altijd doeltreffend. De nadruk op wrok en sociale frustratie geeft het album een sombere ondertoon, maar de energie en vitaliteit van de muziek zorgen voor een hechter geheel dan op eerdere platen. Waar de ene recensent spreekt van een nieuw hoogtepunt in hun carrière, wijst de ander op enkele minder sterke momenten, maar het overgrote deel zijn lovend over de intensiteit van Digital Garbage. Kortom, Mudhoney blijkt al ruim dertig jaar na hun debuut een band die zichzelf weet te vernieuwen zonder hun wortels te verliezen en zich in een woelige wereld noodzakelijkerwijs opnieuw uitvindt.
Mudhoneys album Digital Garbage, uit 2018, toont de band op zijn woedendst en meest politiek geladen. Het werk valt binnen het grunge- en garagepunkgenre, maar haalt duidelijk inspiratie uit klassieke punk en proto-punk zoals Iggy Pop & The Stooges. Na een periode van relatieve stilte, klinkt Mudhoney op deze plaat scherper en urgent dan ooit: niet met puur sensatiezucht, maar met een doordacht protest tegen hedendaagse maatschappelijke ontsporingen. Frontman Mark Arm snauwt zijn verontwaardiging over racisme, hypocrisie van de christelijke rechtervleugel en de versuffende werking van sociale media, terwijl Steve Turner de gitaarlijnen voorziet van zijn bekende, vervormde klanken. Zo wordt het wapen van keuze niet zachtaardige electronica, maar een confronterende stortvloed van lawaai: Mudhoney vecht drukte met nog meer drukte, en daarin vinden ze hun kracht. De songs op Digital Garbage zijn strakker opgebouwd dan voorheen, wat een contrast is met hun eerdere, losser gestructureerde werk. Toch schuift de band nooit af van hun eigen, herkenbare geluid: rauw, slordig, maar altijd doeltreffend. De nadruk op wrok en sociale frustratie geeft het album een sombere ondertoon, maar de energie en vitaliteit van de muziek zorgen voor een hechter geheel dan op eerdere platen. Waar de ene recensent spreekt van een nieuw hoogtepunt in hun carrière, wijst de ander op enkele minder sterke momenten, maar het overgrote deel zijn lovend over de intensiteit van Digital Garbage. Kortom, Mudhoney blijkt al ruim dertig jaar na hun debuut een band die zichzelf weet te vernieuwen zonder hun wortels te verliezen en zich in een woelige wereld noodzakelijkerwijs opnieuw uitvindt.