Music And Film

Wim Mertens is een Vlaams componist, pianist, contratenor, gitarist en musicoloog. Zijn muziek heeft een sterk melodisch fundament en is vaak minimalistisch van aard. Veel stukken van Mertens zijn gebruikt voor toneelvoorstellingen, films en documentaires. Sinds 1980 componeerde hij verschillende muziekstukken in verschillende vormen en formaten: van korte en simpele liederen tot lange, complexe stukken; van solo's op de piano tot grootse ensembles. Mertens muzikale stijl wordt ook wel aangeduid met minimal music, ambient of experimentele muziek. Zijn muziek evolueert steeds, maar behoudt haar melodische fundament. Een voorbeeld van een werk met kenmerken van de minimale muziek is Maximizing the Audience uit 1984, dat Mertens componeerde voor het toneelstuk De Macht der Theaterlijke Dwaasheden van Jan Fabre. Peter Greenaway gebruikte muziek van Mertens in zijn film The Belly of an Architect (1986). Mertens' stukken worden veel gebruikt in films en televisiedocumentaires en voor reclame. Bijvoorbeeld Often a Bird werd gebruikt voor Leedvermaak en Qui Vive, twee films van Frans Weisz, die begin 2009 worden vervolgd met een derde en laatste deel. Hetzelfde stuk werd in 2008 ook in een reclamespot voor ABN AMRO gebruikt. "Often a Bird" fungeerde ook als indicatief voor het Vlaamse radioprogramma De Melkweg op Radio 1. Struggle for Pleasure werd in 2000 gebruikt in een reclame van het Belgische Proximus en als herkenningsmelodie (sonic branding) tot 2014; de pianomelodie van dit nummer lag ook aan de basis van Café del Mar van Energy 52, één van de populairste electronische nummers ooit; Close Cover werd gebruikt als herkenningsmelodie voor de Vlaamse nachtradio. Hierdoor verwierf Mertens bekendheid onder een groot publiek in Vlaanderen. 4 Mains is de intromuziek van het Nederlandse VPRO-televisieprogramma Boeken. Door de omroep BNNVARA wordt tevens een werk van Mertens gebruikt voor de intro van het journalistieke onderzoeksprogramma Zembla; La fin de la visite.