Musta Paraati Black Parade (CD)
Uitgelicht
|
11,86 |
Naar shop
|
|
11,86 |
Naar shop
|
|
16,10
13,60 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Musta Paraati's Black Parade, uitgebracht in 2018, is een album in het post-punk en goth rock genre, met invloeden van new wave. Het bevat grotendeels nieuwe originele songs, gezongen in het Engels, Duits en Frans, en markeert de eerste release van nieuw materiaal sinds 1984. De klassieke line-up, minus de overleden originele vocalist Vastelin, komt terug met Jyrki 69 van The 69 Eyes als nieuwe zanger, wat de gotische rock vibes versterkt zonder de kern van de band te verliezen. Het resultaat is een consistente plaat van 44 minuten met elf tracks, uitgebracht op cd door Cleopatra Records, die balanceert tussen de industriële post-punk van hun debuut Peilitalossa en de drogere sound van Käärmeet. De productie richt zich op pakkende hooks en krachtige refreinen, met heldere synthmelodieën, groovy gitaar riffs en een zachte bas. Goth elementen zijn prominenter door de vocalist, maar de Finse post-punk wortels blijven intact, met uptempo nummers die instrumentale vaardigheden tonen en een mix van helderheid en dreiging. Hoewel het album consistent is, piekt de opwinding vooral vroeg, met latere tracks die een old-school vibe en zware riffs bieden. Critici prijzen het als waardig vervolg, gothically geladen maar niet overheersend, ideaal voor fans van duistere, dansbare rock.
Musta Paraati's Black Parade, uitgebracht in 2018, is een album in het post-punk en goth rock genre, met invloeden van new wave. Het bevat grotendeels nieuwe originele songs, gezongen in het Engels, Duits en Frans, en markeert de eerste release van nieuw materiaal sinds 1984. De klassieke line-up, minus de overleden originele vocalist Vastelin, komt terug met Jyrki 69 van The 69 Eyes als nieuwe zanger, wat de gotische rock vibes versterkt zonder de kern van de band te verliezen. Het resultaat is een consistente plaat van 44 minuten met elf tracks, uitgebracht op cd door Cleopatra Records, die balanceert tussen de industriële post-punk van hun debuut Peilitalossa en de drogere sound van Käärmeet. De productie richt zich op pakkende hooks en krachtige refreinen, met heldere synthmelodieën, groovy gitaar riffs en een zachte bas. Goth elementen zijn prominenter door de vocalist, maar de Finse post-punk wortels blijven intact, met uptempo nummers die instrumentale vaardigheden tonen en een mix van helderheid en dreiging. Hoewel het album consistent is, piekt de opwinding vooral vroeg, met latere tracks die een old-school vibe en zware riffs bieden. Critici prijzen het als waardig vervolg, gothically geladen maar niet overheersend, ideaal voor fans van duistere, dansbare rock.