Nico The End (LP)

Nico’s 'The End...' is een duister en intrigerend album uit het genre avant-garde/art rock, oorspronkelijk uitgebracht als LP in het midden van de jaren zeventig en sindsdien geremasterd voor heruitgave. Het album markeert zowel een artistiek hoogtepunt als een stilistisch herkenbaar werk in Nico’s solocarrière. De productie is in handen van John Cale, die verantwoordelijk was voor de kenmerkende, eerbiedige klank waarin het melancholieke geluid van Nico’s harmonium centraal staat, aangevuld met onheilspellende synthesizers van Brian Eno. Hierdoor ontstaat een sfeer die onmiskenbaar zwaar en sfeervol is. Het album bestaat voornamelijk uit eigen composities van Nico, waarbij slechts twee nummers covers zijn: zo interpreteert ze op indringende wijze 'The End' van The Doors en brengt ze een plechtig eerbetoon aan 'Das Lied der Deutschen', het Duitse volkslied. Hiermee voegt ze extra gelaagdheid en controverse toe aan het album, mede door haar statige, emotieloze voordracht en het minimalistische instrumentarium. Dit alles maakt 'The End...' tot een uniek kunstwerk binnen de jaren zeventig muziek, dat zich onderscheidt door zijn sobere en onheilszwangere karakter in vergelijking met haar eerdere werk, zoals 'The Marble Index' en 'Desertshore'. Kenmerkende tracks zijn onder meer 'It Has Not Taken Long', waarop Nico’s monotone stem contrasteert met dreigende orgel- en harmoniumklanken, en 'You Forget to Answer', een nummer dat zich onderscheidt door zijn intensiteit en emotionele lading. 'You Forget to Answer' beschrijft het verdriet en de eenzaamheid na het verlies van Jim Morrison, wat het persoonlijk en aangrijpend maakt. Een ander opvallend stuk is 'Secret Side', dat de sfeer van introspectie en donkerte onderstreept die het hele album doordrenkt. De remaster van het album geeft de muziek een helderheid en detail die het oorspronkelijke vinyl soms tekortdeed; de sfeer blijft echter onveranderd grimmig en spookachtig. De productie en arrangementen omlijsten Nico’s diepe, doorleefde stemgeluid, dat als een constante ruggengraat door elke compositie loopt. 'The End...' is daarmee een voorbeeld van avant-garde en art rock die zijn tijd ver vooruit was. Het album blijft een referentiepunt voor liefhebbers van experimentele muziek met een onmiskenbaar Europese, melancholische inborst. Het is een werk dat uitnodigt tot herbeluisteren en keer op keer nieuwe details prijsgeeft, mede door de gelaagdheid en het compromisloze karakter waarmee het werd gemaakt.