Nieformalne instytucje jako strategie radzenia sobie z ryzykiem

Ludzie wspó¿pracuj¿ ze sob¿ zarówno w pojedynczych przypadkach, jak i w ramach powtarzaj¿cych si¿ dziää, które mog¿ by¿ przekazywane z pokolenia na pokolenie. Wspó¿praca jest zazwyczaj skuteczna dzi¿ki tworzeniu sieci, które mog¿ mie¿ wiele form: sieci przyjäni w¿ród nastolatków, sieci handlowe mi¿dzy krajami, sieci podziäu pracy mi¿dzy gospodarstwami wiejskimi itp. Niniejsze badania koncentruj¿ si¿ na sieci podziäu pracy na obszarach wiejskich Etiopii. Na obszarach wiejskich Etiopii trudno jest znale¿¿ ubezpieczenia i instrumenty kredytowe dla drobnych rolników. Rynek pracy w rolnictwie nadal znajduje si¿ na najni¿szym poziomie. Wykorzystuj¿c dane panelowe (1994-2009) z obszarów wiejskich Etiopii, w badaniu podj¿to prób¿ omówienia roli nieformalnych instytucji podziäu pracy jako strategii radzenia sobie w sytuacji wyst¿pienia ró¿nego rodzaju wstrz¿sów. Wybrano trzy rodzaje wstrz¿sów o ró¿nych w¿äciwo¿ciach, aby zaj¿¿ si¿ zmiennymi wstrz¿sowymi. Wstrz¿sy zdrowotne, wstrz¿sy powodziowe i inwazja dzikich zwierz¿t na gospodarstwa rolne. Wstrz¿sy te od wielu dziesi¿cioleci stanowi¿ powäny problem na obszarach wiejskich Etiopii, obok suszy. Dlatego te¿ badanie potwierdza, ¿e nieformalne instytucje dzielenia si¿ prac¿ s¿ ogólnie wykorzystywane przez gospodarstwa wiejskie jako ¿rodek strategii radzenia sobie poprzez pozyskiwanie wystarczaj¿cej si¿y roboczej na wypadek wstrz¿sów.