Night Tides

Jef Paepen werkt sinds Le Goût de l’éternel (2017) aan een steeds complexer fotowerk. De cyclus Transiency (2020-2021) verkent allegorieën, waarbij de beelden beladen zijn met betekenissen die via de pose en regie van het model worden gesuggereerd—stemming, sfeer, symbool—en zo aspecten van de menselijke conditie in kaart brengt. Met (Dis)Connection (2023) zette Paepen deze lijn voort, en Night Tides (2024) lijkt deze ontwikkeling te verdiepen: meerdere opnamen worden samengevoegd tot het finale beeld en het model schuilt achter/wanneer schermen. Het resultaat is een dicht geweven beeldentapijt. Het raadsel wat deze taferelen betekenen, blijft aanwezig—gaat het om schoonheid, onmacht, aarzeling of overgave? De taal in de titels biedt een glimp van het mysterie, maar onthult lang niet alles. Een scherpere kijk wordt aangemoedigd vanuit het idee dat kijken centraal staat.

De oeuvre-opbouw toont een voortdurende beweging: van allegorie en symboliek naar gecamoufleerde, complexe beeldcomposities waarin meerdere lagen en schermen een rol spelen. Door de combinatie van opnamen ontstaat een gelaagd narratief, waarin de visuele taal van Paepen onderzoekt hoe beelden ons begrip van menselijke ervaring vormen.

Beeldkenmerken

• Meerdere opnamen worden gecombineerd tot het finale beeld
• Schermen achter/waar achter het model verschijnt vormen delen
• Beelden dragen allegorische betekenissen via pose en regie
• Thema's van menselijke conditie komen in kaart
• Titels geven hints over betekenis en mysterie