Nightcall

Na hun tweede album 'Strayed in Shadows' is de Zweedse gothic rockband de Arma terug met de drie nummers tellende EP 'Nightcall'. Waar de full-length nog wat sporen vertoonde van de Arma's metal verleden, introduceert de EP elementen van darkwave in hun steeds uitbreidende sonische palet. Desalniettemin behoudt het veel van de karakteristieken die het vorige album zoveel lovende kritieken opleverden: de uitstorting van rauwe emotie die zich materialiseert in meeslepende droomlandschappen, pakkende refreinen en het betoverende samenspel tussen de vocalisten Andreas Pettersson en Maria Oja. Nightcall' dient als een brug tussen het tweede en derde album en bouwt verder op de Depeche Mode verliefdheid die werd gehint op 'Strayed in Shadows' en mengt het met geluiden die fans van Drab Majesty, House of Harm, en later Paradise Lost zouden moeten aanspreken; de geest van de jaren 80 die een corpus bezielt dat geboren is uit het heden. De EP borduurt ook voort op de visuele en thematische benadering van zijn voorganger - die van het vastzitten in een donkere en dystopische futuristische metropool, waar het gevaar om elke hoek loert - met het artwork van de hoes dat dezelfde figuur afbeeldt in een omgeving die bij de teksten past.