No Absolute Time

No Absolute Time is een studioalbum van Jean-Luc Ponty, uitgebracht in het begin van de jaren negentig en recent opnieuw uitgebracht als geremasterde cd. Dit album wordt gekenmerkt door een bijzondere mengeling van jazzfusion met wereldmuziek, waarbij Ponty’s kenmerkende elektronische klankpalet samenkomt met uitgesproken West-Afrikaanse ritmes. Zijn virtuositeit op de elektrische viool wordt op dit album ondersteund door een internationale band van musici, met onder andere percussie-invloeden uit Senegal, Cameroen en Marokko. Het muzikale spectrum van het album is breed: Ponty schreef alle composities zelf en gebruikt zowel synthesizers als traditionele Afrikaanse instrumenten zoals balafon en kora. Het album ademt een kosmopolitische sfeer en staat bol van de groove; het is tegelijk energiek en verfijnd. De integratie van elektronische jazz en Afrikaanse ritmes zorgt voor een bijzonder dynamische luisterervaring, waarbij de grenzen tussen jazz, fusion en wereldmuziek vervagen. In No Absolute Time zijn tracks als het titelnummer No Absolute Time en Blue Mambo opvallend. Het titelnummer kenmerkt zich door meerdere polyrithmes waarop Ponty soepel improviseert, terwijl Blue Mambo uitblinkt door een energieke groove en een gastbijdrage van gitarist Kevin Eubanks. Ook Savannah is een vermelding waard; deze track grijpt terug op de kenmerkende juju-stijl uit Nigeria en vormt daarmee een brug tussen Afrikaanse tradities en Westerse jazz. Het album is exemplarisch voor de richting die Jean-Luc Ponty koos in deze periode, waarbij hij niet alleen zijn elektronische experimenten voortzette, maar ook bruggen sloeg tussen verschillende continenten en stijlen. No Absolute Time wordt daardoor gezien als een hoogtepunt binnen het jazzfusion-genre en een geslaagd voorbeeld van wereldfusion.