No Mans Land

No Man’s Land is het achtste studioalbum van Frank Turner en werd uitgebracht op CD in 2019. Het album is een conceptuele ode aan bijzondere vrouwen uit de geschiedenis die volgens Turner te vaak onderbelicht zijn gebleven. Turner grijpt hiervoor terug op de folk- en folkpunktraditie, waarin muziek fungeert als medium voor het vertellen van verhalen over het verleden. Muzikaal staat het album dicht bij Turner’s kenmerkende stijl, namelijk melodische folkrock met een rauwe, vaak akoestische inborst, maar met soms subtiele invloeden uit andere genres, passend bij het onderwerp van een lied. No Man’s Land is geproduceerd door Catherine Marks. Opvallend is dat alle muzikanten op het album vrouwen zijn, waarmee niet alleen de thematiek van het album wordt onderstreept, maar ook bewust een feministisch tintje wordt toegevoegd. Turner maakte bij het album ook een podcast-reeks, waarin hij dieper ingaat op de verhalen achter de nummers en de vrouwen die centraal staan; van vergeten heldinnen tot beroemde namen die volgens hem meer aandacht verdienen dan ze doorgaans krijgen. Het album bestaat uit dertien tracks. Elke track behandelt het levensverhaal van een andere vrouw uit de geschiedenis. Bijvoorbeeld het nummer Rescue Annie, geïnspireerd op het waargebeurde verhaal van de vrouw wiens gezicht werd gebruikt als model voor de wereldberoemde reanimatiepop. In deze track komen een pakkende pianomelodie, subtiele percussie en gelaagde zang samen in een ontroerend geheel. Een ander voorbeeld is The Hymn of Kassiani, waarin een Byzantijnse prinses en componist centraal staat. Hier voegt Turner een Midden-Oosterse klankkleur toe, met violen en klassieke gitaar, waaruit de muzikaal-vertellende kracht van de plaat blijkt. Een derde opvallend nummer is Sister Rosetta, waarin de pionier van de gospel en rock-’n-roll, Sister Rosetta Tharpe, met veel respect geëerd wordt. Via deze tracks wisselt Turner bekende en meer obscure vrouwelijke figuren af en weet hij zowel inhoudelijk als muzikaal te boeien. Het album is, mede door de sterke verhalende teksten en de akoestische benadering, typisch een folkpunkplaat; het combineert de traditionele akoestiek van folkrock met de energie en het maatschappelijke engagement van punk. Turner’s keuze om zelf op de achtergrond te blijven in zijn teksten en zijn blik te richten op de levens van anderen, levert een sympathiek, maatschappelijk betrokken album op dat uitnodigt tot reflectie op de rol van vrouwen in de geschiedenis. No Man’s Land is daarmee geen klassiek autobiografisch album, maar een eerbetoon aan vrouwen die Turner zelf ook pas door zijn research heeft leren kennen. Deze insteek maakt het album niet alleen bijzonder binnen Turner’s oeuvre, maar ook relevant binnen het bredere genre van de conceptalbums. Het is een muzikale les geschiedenis, opgebouwd uit akoestische harmonieën, persoonlijke tekstregels en respectvolle aandacht voor haar hoofdpersonen.