No os indignéis tanto

Astisendo Grupo Editorial No Os Indigneis Tanto Stripverhaal. De breuk om de uitdrukkingskanalen te verbredenIn deze nieuwe, luchtige en toch provocerende strip praat Manel Fontdevila over crisis, protest en de cultuur van de overgang.Na de compilaties van pershumor ¡La crisis está siendo un éxito! (Astiberri, 2011), ¡Esto es importantísimo! (Astiberri, 2012) en Profundamente anticlerical (Astiberri, 2012), komt dit volledig nieuwe werk waarin Manel Fontdevila een reden zoekt voor de afwijzing die een gezonde sociale onrust en ongehoorzaamheid bij brede sectoren van de publieke opinie teweegbrengt.Als reactie op Stéphane Hessel´s Indignaos - die begint met het ontwerp van de omslag - stelt Fontdevila een strip voor die handelt over crisis, protest en de cultuur van de overgang:tegelijkertijd luchtig en provocerend, onderzoekt het waar we zijn, waar we vandaan komen en, bovenal, onderzoekt het hoe ver we kunnen gaan met onze reactie.De auteur uit Manresa praat in Don´t Get So Indignant over uitdrukkingskanalen en hoe belangrijk breuk is om die kanalen te verbreden.Om dit te doen, analyseert hij het onderwerp vanuit een dubbel perspectief.Dat van de politiek, waar de reflectie op de overgang en het proces van 15-M van het grootste belang is.En dat van humor:Georges Brassens in het Frankrijk van de jaren 50 met zijn poëzie en protestmuziek, de rol van satirische tijdschriften in Spanje - op zoek naar de naden van La Codorniz tijdens het franquisme -, de films van Monty Phyton in de jaren 70. tradeinn Techinn

Después de las recopilaciones de humor de prensa ¡La crisis está siendo un éxito! (Astiberri, 2011), ¡Esto es importantísimo! (Astiberri, 2012) y Profundamente anticlerical (Astiberri, 2012), llega esta obra completamente inédita donde Manel Fontdevila busca un porqué al rechazo que producen el sano desorden social y la desobediencia entre amplios sectores de la opinión pública. En respuesta al Indignaos de Stéphane Hessel -que se inicia en la concepción misma de la portada-, Fontdevila propone un cómic que trata de crisis, contestación y cultura de la transición: a la vez ligero y provocador, explora dónde estamos, de dónde venimos y, sobre todo, indaga hasta dónde podemos llegar con nuestra respuesta. El autor manresano habla en No os indignéis tanto de cauces de expresión, y de lo importantes que son las rupturas para ampliar dichos cauces. Para ello, analiza el tema desde un doble ámbito. El de la política, donde la reflexión sobre la transición y el proceso del 15-M tiene una importancia capital. Y el del humor: Georges Brassens en la Francia de los años 50 con su poesía y música contestataria, el papel de las revistas satíricas en España -buscando las costuras de La Codorniz durante el franquismo-, el cine de Monty Phyton en los 70; o ya más recientemente, remite al secuestro por mandato judicial de la revista El Jueves por una polémica portada de los príncipes, de la que él fue guionista.