W niniejszym artykule przeanalizowano status prawny o¿wiadczenia (Surat Pernyataan) wydanego przez indonezyjskie Ministerstwo Rolnictwa i po¿wiadczonego apostille zgodnie z konwencj¿ hask¿ z 1961 roku. Analizuje ona kluczowe rozró¿nienie mi¿dzy autentyczno¿ci¿ formaln¿ a prawdziwo¿ci¿ merytoryczn¿, dopuszczalno¿¿ takich dokumentów jako dowodów w indonezyjskich s¿dach oraz prawne granice reakcji opinii publicznej w indonezyjskiej sferze cyfrowej.W drodze normatywnej analizy prawnej w niniejszym artykule stwierdzono, ¿e cho¿ certyfikat apostille formalnie po¿wiadcza autentyczno¿¿ podpisów i piecz¿ci na dokumencie, nie potwierdza on prawdziwo¿ci ani prawnej egzekwowalno¿ci jego tre¿ci. Ponadto, cho¿ spo¿ecze¿stwo ma prawo do dyskusji i kwestionowania takich dokumentów, dziäania stanowi¿ce znies¿awienie, cyberprzemoc lub n¿kanie mog¿ naruszä art. 27 ust. 3 indonezyjskiej ustawy o informacji i transakcjach elektronicznych (UU ITE), co grozi kar¿ do sze¿ciu lat pozbawienia wolno¿ci. Niniejszy artyku¿ stanowi wk¿ad w dyskurs naukowy dotycz¿cy cyfrowego samos¿du, erozji zasad rzetelnego procesu s¿dowego oraz "luki sprawiedliwo¿ci" w indonezyjskim systemie prawnym.
Prijshistorie
* Prijshistorie bevat geen data van Amazon.
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: