Nooit meer concurreren

Nooit meer concurreren, waar gaat het boek over?Onderzoek naar de balans tussen samenwerken en concurreren tijdens de menselijke evolutieDe vroege mens was niet sterk, had geen gevaarlijke klauwen of sterke hoektanden en kon niet hard rennen. Hoe konden de kwetsbare Hominini (mensachtigen en mensen) op de gevaarlijke savannes van Afrika dan toch overleven en evolueren? Door intensief samen te werken. Allerlei evolutionaire aanpassingen aan de lichaamsbouw en van het gedrag leveren daarvoor het bewijs. Samenwerken was niet alleen het preferente gedrag van de evoluerende mens, maar is eveneens het dominante gedrag in de gehele levende natuur, want het is emergent. Nu is emergentie specifiek voor iedere soort. De menselijke emergentie voorziet in een bijzonder aanpassingsvermogen, waardoor Homo erectus zich vanaf twee miljoen jaar geleden al over een groot deel van de aarde kon verspreiden. Waarom Homo sapiens tijdens de sedentarisatie dan onderling begon te concurreren en of dat zelfdestructieve gedrag nog te stuiten is leest u in dit boek. Over de auteur Huib Papenhuijzen Uit verwondering over het vaak tegenstrijdige gedrag van de mens onderzoekt Huib Papenhuijzen (1948) de samenhang tussen concurreren en samenwerken. Beide gedragsfenomenen komen in de gehele levende natuur in allerlei verhoudingen voor en zijn de moeite van het bestuderen meer dan waard. In 1997 begon hij met reizen naar tamelijk onbekende gebieden om daar in contact te komen met zogeheten natuurvolkeren. Hij verwonderde zich over het vaak egalitaire gedrag, zoals van de Mikea op Madagaskar en de Bosjesmensen in de Kalahari. Daarover publiceerde hij in de voorgaande jaren twee veldstudies. Het boek met de prikkelende titel Nooit Meer Concurreren is zowel het resultaat van zijn ontmoetingen met natuurvolkeren als van meer dan twaalf jaar onderzoek. Hij legde over de hele wereld contacten met universiteiten en archeologen, antropologen, primatologen en gedragswetenschappers. Zijn onderzoek is dan ook stevig gefundeerd op wetenschappelijke inzichten. Nooit Meer Concurreren begint met de beroemde natuurmens van de achttiende-eeuwse filosoof Jean-Jacques Rousseau en zijn analyse over de oorzaken van de ongelijkheid tussen mensen. Met de kennis van nu onderzocht Huib Papenhuijzen hoe de balans tussen competitief en coöperatief gedrag gedurende de menselijke evolutie zich ontwikkelde. Waarom de mens egalitarisme, emancipatie en vrijheid nastreeft blijkt evolutionair uitstekend te verklaren. In zijn onderzoek analyseert de schrijver niet slechts het gedrag van de mens in het verre verleden, maar ook in het heden en geeft tenslotte zijn visie op de toekomst. Zijn stelling is dat de menselijke beschaving ophield bij de sedentarisatie - de opkomst van landbouw en veeteelt - toen de balans omsloeg van samenwerken naar concurreren en mensen elkaar massaal, georganiseerd door de competitieve heerser, begonnen uit te roeien. De stenen knotskop was het massavernietigingswapen van het eerste uur en markeert de omslag van samenwerken naar concurreren. Gestileerd tot de koningsscepter, staat de knotskop tot vandaag de dag symbool voor macht, ongelijkheid en gebrek aan samenwerking. Meer informatie ISBN 9789464507423 Editie 1 Hoofdauteur Huib Papenhuijzen Taal Nederlands Bindwijze Paperback / softback Releasedatum 19 augustus 2022 Aantal pagina's 296 Uitgever BoekScout BV NUR 612 - Cultuurwetenschappen algemeen Bijgewerkt op 01-04-2026, 10:24:00

De vroege mens was niet sterk, had geen gevaarlijke klauwen of sterke hoektanden en kon niet hard rennen. Hoe konden de kwetsbare Hominini (mensachtigen en mensen) op de gevaarlijke savannes van Afrika dan toch overleven en evolueren? Door intensief samen te werken. Allerlei evolutionaire aanpassingen aan de lichaamsbouw en van het gedrag leveren daarvoor het bewijs. Samenwerken was niet alleen het preferente gedrag van de evoluerende mens, maar is eveneens het dominante gedrag in de gehele levende natuur, want het is emergent. Nu is emergentie specifiek voor iedere soort. De menselijke emergentie voorziet in een bijzonder aanpassingsvermogen, waardoor Homo erectus zich vanaf twee miljoen jaar geleden al over een groot deel van de aarde kon verspreiden. Waarom Homo sapiens tijdens de sedentarisatie dan onderling begon te concurreren en of dat zelfdestructieve gedrag nog te stuiten is leest u in dit boek.