Nordmann

Wim heeft de kas altijd zelf gerund, met een schuld waar hij met niemand over praat en een hond die de drempel niet meer over durft. Zijn dochter Marieke was 'een paar weken' komen helpen na de dood van haar moeder — dat was zeven jaar geleden, en ze is er nog steeds, met een leven in Utrecht dat langzaam is opgehouden te bestaan zonder dat iemand het besloot. Tussen de kerstbomen, de bollenbestellingen en de rekeningen die niemand hardop noemt, houden vader en dochter elkaar staande met dingen die níét gezegd worden: over geld, over een verlies dat Marieke jarenlang voor zichzelf heeft gehouden, over de vraag wie hier eigenlijk voor wie blijft. Rachid, die het bedrijf al twintig jaar draaiende houdt, overweegt zijn eigen vertrek. En de hond wordt met de week zwakker. Wanneer alles tegelijk op zijn eind lijkt te lopen — de zaak, het geduld, de tijd die Boy nog heeft — moet er iets gezegd worden dat al veel te lang is blijven liggen. Maar wie begint?Dit boek is door AI gegenereerd.