NR. 10 - Hardcover - Nederlandstalig Roman - Vertaald - Literatuur

M. Karagatsis, de invloedrijke Griekse romanschrijver, schreef zijn laatste woorden met de zinsnede «Laat me niet lachen!». Hij overleed op 14 september 1960 op de jonge leeftijd van 52 jaar aan een hartaanval, en zijn dood markeerde het verlies van een auteur die een legendarisch oeuvre achterliet. Onder zijn ongepubliceerde werken bevond zich de roman "Nr. 10", waaraan hij was begonnen na zijn eerste hartaanval. Gevoeld door de wetenschap dat zijn leven op het spel stond, wijdde hij zich aan het schrijven van een verhaal dat alles over Griekenland moest vertellen, en dat hij wilde vormgeven als een epos in de geest van de Ilias en de Odyssee.

Karagatsis trok elke ochtend door Piraeus, waar hij het dagelijks leven observeerde en deze ervaringen later verwerkte in zijn roman. Dit proces gaf hem de mogelijkheid om de essentie van het Griekse leven te vangen. "Nr. 10" wordt door zijn vrienden gezien als zijn meest omvattende en complexe werk, en hij had ambitieuze plannen om de roman over vier tijdvakken te laten uitspinnen. Wat hij echter voltooide, omvat slechts driekwart van het eerste tijdvak, waardoor het moeilijk is om de reusachtige omvang van de roman te bevatten die het resultaat had kunnen zijn indien hij niet zo vroeg was overleden.

Ondanks zijn voortijdige dood, verdient het voltooide gedeelte van "Nr. 10" zijn plaats als een prachtig op zichzelf staand boek. De Griekse uitgever merkte echter op dat voltooiing van het manuscript door een derde partij niet mogelijk was. De notities van Karagatsis, geschreven in telegramstijl en beperkt van aard, bieden weinig aanknopingspunten voor de ontwikkeling van de plot en de toekomst van de personages in "Nr. 10". Deze fragmentarische aantekeningen dienen voornamelijk als geheugensteuntje voor de schrijver en ontbreken een duidelijke structuur of schets van het verhaal.

We moeten het dus doen met wat M. Karagatsis ons heeft nagelaten. Door zijn unieke stijl en diepgaande observaties van de Griekse samenleving in zijn werk, blijven zijn woorden en gedachten levend, zelfs in onvoltooide vorm. "Nr. 10" blijft daarmee niet alleen een eerbetoon aan een groot schrijver, maar ook een uitnodiging om na te denken over het leven, de liefde en de cultuur van Griekenland, waar Karagatsis zo intensief mee verbonden was. Zoals hij misschien zou zeggen: «Laat me niet lachen!», maar ons in plaats daarvan aanspoort om ons in te leven in zijn wereld.