Nudge As Good Gone (CD)
Uitgelicht
|
25,42 |
Naar shop
|
|
25,68 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Nudge’s 'As Good as Gone', uitgebracht in 2009, is hun vierde volledige album op Kranky Records, waarop ambient soul, experimentele muziek en shoegaze worden vermengd tot een excentriek, meeslepend geluidslandschap. De plaat roept een beklijvende, aan Sparklehorse herinnerende sfeer op met kabbelende gitaren, muren van echo’s, melodieuze lagen, minimalistische, eclectische percussie en soulvolle beats die de waarneming vervormen en obscure beelden uit het onderbewuste oproepen. De eb en vloed ervan zorgt voor een intimiderende maar frisse rust, waarbij space rock-uitgestrektheid, dronende, folk-getinte experimenten, slow-motion dub en troebele sferen worden gemengd tot een gehulde esthetiek die obscuur maar toegankelijk mooi is, met een speelduur van minder dan 40 minuten verdeeld over zeven nummers.Recensenten prijzen de moderne affiniteit met vroege elektronische invloeden zonder daar zwaar op te leunen, met rustgevende sferen, onontcijferbare zang boven drone-achtige achtergronden, rammelende avant-folk-grappen, dubby post-punkbas en een lichte toets te midden van optimisme en verdriet. Hoewel ambitieus in zijn aleatorische wendingen die conventioneel beluisterbaar zijn gemaakt, loopt het album het risico te versmelten met drukke experimentele sferen, maar blijft het onbewust hangen met tastbare schoonheid en perceptuele verandering.
Nudge’s 'As Good as Gone', uitgebracht in 2009, is hun vierde volledige album op Kranky Records, waarop ambient soul, experimentele muziek en shoegaze worden vermengd tot een excentriek, meeslepend geluidslandschap. De plaat roept een beklijvende, aan Sparklehorse herinnerende sfeer op met kabbelende gitaren, muren van echo’s, melodieuze lagen, minimalistische, eclectische percussie en soulvolle beats die de waarneming vervormen en obscure beelden uit het onderbewuste oproepen. De eb en vloed ervan zorgt voor een intimiderende maar frisse rust, waarbij space rock-uitgestrektheid, dronende, folk-getinte experimenten, slow-motion dub en troebele sferen worden gemengd tot een gehulde esthetiek die obscuur maar toegankelijk mooi is, met een speelduur van minder dan 40 minuten verdeeld over zeven nummers.Recensenten prijzen de moderne affiniteit met vroege elektronische invloeden zonder daar zwaar op te leunen, met rustgevende sferen, onontcijferbare zang boven drone-achtige achtergronden, rammelende avant-folk-grappen, dubby post-punkbas en een lichte toets te midden van optimisme en verdriet. Hoewel ambitieus in zijn aleatorische wendingen die conventioneel beluisterbaar zijn gemaakt, loopt het album het risico te versmelten met drukke experimentele sferen, maar blijft het onbewust hangen met tastbare schoonheid en perceptuele verandering.