O mentalności kolonialnej we francuskojęzycznej Afryce Subsaharyjskiej

W 1960 roku proces dekolonizacji w Afryce Subsaharyjskiej charakteryzowäy procesy uzyskiwania niepodleg¿o¿ci, które spotkäy si¿ z oporem Francji, d¿¿¿cej do utrzymania dominacji nad tymi by¿ymi koloniami. Pomimo walk o wolno¿¿ w¿adza pozostäa w r¿kach przywódców lojalnych wobec Francji, cz¿sto wywodz¿cych si¿ z lokalnej elity, co umo¿liwi¿o subteln¿ rekolonizacj¿ Afryki. Projekt ten zostä opracowany przed 1946 r., zaktualizowany w 1958 r. i poparty przez niektórych szefów pästw. W ten sposób Francja utrzymywäa stosunki pomocowe z tymi przywódcami, daj¿c im iluzj¿ niepodleg¿o¿ci, jednocze¿nie umacniaj¿c swoj¿ dominacj¿ i kontrol¿ polityczn¿. Przyczyni¿o si¿ to do powstania pästw patrimonialnych, w których w¿adza jest dziedziczna, co mo¿na zaobserwowä w Togo, Gabonie i Czadzie. W Kamerunie przyk¿ad Paula Biyi, który przedstawi¿ swojego syna prezydentowi Francji Emmanuelowi Macronowi oraz przywódcom CEMAC, dobrze ilustruje t¿ polityk¿ rekolonizacji.