Ocena podatno¿ci na osuwiska i mechanizmów instytucjonalnych: Ograniczanie ryzyka w dystrykcie Manafwa Ugandzie

W ci¿gu ostatnich 10 lat zagro¿enia zwi¿zane z osuwiskami stäy si¿ bardziej widoczne w ekosystemie góry Elgon w Ugandzie, cz¿sto prowadz¿c do katastrof. Przeprowadzono ocen¿ spo¿eczno¿ci pod k¿tem jej podatno¿ci na zagro¿enia zwi¿zane z osuwiskami oraz skuteczno¿ci istniej¿cych mechanizmów instytucjonalnych w zakresie odporno¿ci i ograniczania ryzyka katastrof. Przeprowadzono wywiady z 255 respondentami przy u¿yciu wcze¿niej przetestowanego kwestionariusza. Wywiady z gospodarstwami domowymi uzupe¿niono dyskusjami w grupach fokusowych oraz wywiadami z kluczowymi informatorami. Informacje na temat elementów naräonych na osuwiska zostäy naniesione na map¿ przy u¿yciu techniki GIS. Podatno¿¿ na osuwiska okre¿lono na podstawie po¿¿czonych wyników trzynastu wskäników wäonych i pi¿ciu wyników wäenia. Spo¿eczno¿ci na badanym obszarze s¿ bardzo podatne na zagro¿enia zwi¿zane z osuwiskami (64%). Dominuj¿cymi mechanizmami radzenia sobie z osuwiskami na poziomie gospodarstw domowych by¿y zalesianie (57%) i przenoszenie si¿ (28%). Struktury instytucjonalne na poziomie politycznym i spo¿eczno¿ciowym okazäy si¿ s¿abe. Gotowo¿¿ cz¿onków spo¿eczno¿ci do przeniesienia si¿ do bezpiecznego obszaru zale¿y g¿ównie od wielko¿ci posiadanej ziemi. Poziom wyksztäcenia i miesi¿czny dochód s¿ g¿ównymi czynnikami determinuj¿cymi wybór strategii ograniczania ryzyka osuwisk.