Of ik een witte vlinder streel

Of ik een witte vlinder streel, waar gaat het boek over?‘Of ik een witte vlinder streel’ is een literaire roman die indruk maakt. Ergens in Libanon 22 november 1966De zon stond pal boven hem als een overheersende witte vlek aan de wolkeloze hemel. Het deed pijn aan de ogen, zijn lippen waren kurkdroog. Hij zat gehurkt in het zand en zag de Piper sierlijk achter de rotsen verdwijnen zonder veel gerucht. De wind zat noord-west. Hij had mazzel. Bij een struik cholla-cactussen met paarse bloemen, bleef hij staan en keek op zijn uurwerk. Over dertig minuten zou hij er zijn. Hij klom over de rotsen en wachtte een ogenblik. Hij hing zijn veldfles strakker aan zijn gordel, gespte zijn camera’s hoger op zijn borst. Als een panter spurtte hij verder door het mulle zand. Het was stil in de woestijn. Alsof hij alleen op de wereld was. Bij een zwarte rots bleef hij staan. Daar was het kamp. Twee commando’s maakten een praatje. Hun helmen blonken in de zon. Hij voelde hoe de hitte in golven om hem heen wervelde. Opletten nu. Over de auteur Lucie Spileers Lucie Spileers schrijft leuke sprookjes, zodat de kinderen aan mama vragen om nog eens te vertellen. "Of ik een witte vlinder streel" is haar eerste roman, een beetje historisch, ietsje pikant, uit het leven gegrepen. Veel avonturen heeft ze zelf beleefd, maar de personen zijn fictief. Meer informatie ISBN 9789463890687 Editie 1 Hoofdauteur Lucie Spileers Taal Nederlands Bindwijze Paperback / softback Releasedatum 1 maart 2019 Aantal pagina's 164 Uitgever BoekScout BV NUR 301 - Literaire roman, novelle Bijgewerkt op 05-04-2026, 18:08:11

Ergens in Libanon 22 november 1966De zon stond pal boven hem als een overheersende witte vlek aan de wolkeloze hemel. Het deed pijn aan de ogen, zijn lippen waren kurkdroog. Hij zat gehurkt in het zand en zag de Piper sierlijk achter de rotsen verdwijnen zonder veel gerucht. De wind zat noord-west. Hij had mazzel. Bij een struik cholla-cactussen met paarse bloemen, bleef hij staan en keek op zijn uurwerk. Over dertig minuten zou hij er zijn. Hij klom over de rotsen en wachtte een ogenblik. Hij hing zijn veldfles strakker aan zijn gordel, gespte zijn camera’s hoger op zijn borst. Als een panter spurtte hij verder door het mulle zand. Het was stil in de woestijn. Alsof hij alleen op de wereld was. Bij een zwarte rots bleef hij staan. Daar was het kamp. Twee commando’s maakten een praatje. Hun helmen blonken in de zon. Hij voelde hoe de hitte in golven om hem heen wervelde. Opletten nu.