Okluzja w stomatologii zachowawczej

Okluzja dos¿ownie oznacza zamkni¿cie. W stomatologii s¿owo "okluzja" oznacza kontakt z¿bów w przeciwleg¿ych ¿ukach z¿bowych, gdy szcz¿ki s¿ zamkni¿te (statyczne relacje okluzyjne) i podczas ró¿nych ruchów szcz¿k (dynamiczne relacje okluzyjne). Okluzja z¿bów jest kluczem do funkcjonowania jamy ustnej; niestety cz¿sto jest ona traktowana jako oczywistö¿ w leczeniu pacjentów. Pomy¿lna odbudowa jamy ustnej za pomoc¿ jakiegokolwiek uzupe¿nienia zale¿y od utrzymania harmonii okluzyjnej. Cel ten jest zgodny z pogl¿dem, ¿e g¿ównym celem stomatologii jest utrzymanie funkcjonalnej integralnöci uk¿adu ¿ucia. Okluzja z¿bów to znacznie wi¿cej ni¿ fizyczny kontakt powierzchni gryz¿cych z¿bów przeciwstawnych lub ich zamienników. Okluzja jest bardziej kompleksowo definiowana biologicznie jako skoordynowana funkcjonalna interakcja mi¿dzy ró¿nymi populacjami komórek tworz¿cych uk¿ad ¿ucia podczas ich ró¿nicowania, modelowania, przebudowy, awarii i naprawy. Leczenie okluzji powinno by¿ rozpatrywane indywidualnie w oparciu o specyficzne potrzeby fizjologiczne ró¿nych uk¿adów tkankowych w obr¿bie uk¿adu ¿ucia, a nie na podstawie z góry przyj¿tej i uniwersalnej podstawy.