Olivier Lété Ostrakinda (CD)

In den beginne was het bos. Snaren, stenen, huiden worden gewreven, de trompet klinkt soms als een trompet uit onheuglijke tijden. De bijna tribale groove die dit trio bezielt draagt altijd het lied, maar het is ook het lied dat op andere momenten het formidabele minimalisme, geladen met de hele muziekgeschiedenis die de bas en het slagwerk zich veroorloven, als gemagnetiseerd naar zich toe trekt. We ritselen, we nemen onze tijd, we ontwikkelen ons, we settelen ons als in een bivak om de elementen om ons heen te delen en te sublimeren. In het oude Griekenland achtervolgden de ostrakinda-spelers elkaar, wit team tegen zwart team, jij overdag, ik 's nachts, en de rollen konden worden omgedraaid door een tweekleurige schelp die werd geworpen aan de rand van een lijn die de twee aldus gevormde groepen scheidde. De jacht, de historische jacht van de jazz, zet hier de instrumenten niet tegen elkaar op, maar zoekt het onverwachte, lokt het uit. De schriftuur lijkt eenvoudig, maar de improvisatievormen die eruit voortkomen laten zich met een kostbare spaarzaamheid alle meest beheerste speeltechnieken oproepen. Het geluid van dit trio is vrij uniek. Na het luisteren klinkt het bijna als de geur van hout en aarde na de regen in het oor.