Ook als het hok er niet meer staat

Pieternel zet haar koffer in de gang van de boerderij waar ze is opgegroeid en zegt tegen de tafel in de kapschuur dat ze een tijdje komt helpen. De kan gaat rond, er wordt geknikt, en niemand vraagt hoe lang een tijdje is.Haar moeder houdt de dagdelen bij op vellen met streepjes en weet van iedereen aan die tafel wat hij nodig heeft zonder het ergens op te schrijven. Wat er van de rest van het bedrijf is geworden, staat nergens. In de berm langs de dam verschijnen rollen drainagebuis met een adres erop dat hier niemand kent, en de broer die het land doet komt een keer eten.Alleen Gillis houdt bij wat er staat: de kisten op de wagen, de stokken in het veld. Dan komt de gemeente aan tafel zitten, met een lijst vragen en een signaal waarvan niemand zegt wie het heeft gegeven.Dit boek is door AI gegenereerd.