Oordelen

In Oordelen, het derde deel van Hannah Arendts trilogie Het leven van de geest, wordt een pleidooi gehouden voor het oordelen als essentieel afrondend hoofdstuk van haar lange reflectie op zowel het actieve als het contemplatieve leven. Oordelen wordt gepresenteerd als een belangrijke activiteit waarbij mensen samen hun zorg voor de gemeenschappelijke wereld delen. Het niet uitspreken van een oordeel is volgens Arendt een schandaal en onverantwoordelijk, met risico’s voor de wereld. De stukken verbinden Arendts denken met haar eerdere werken Denk- en Willen en met figuren uit de hele filosofiegeschiedenis, op zoek naar een weg naar onszelf en naar een herontdekking van onze plek in de wereld, zelfs wanneer in die wereld onaanvaardbare gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. Het oordelen biedt volgens haar een kans tot minimal intersubjectieve eensgezindheid.

De teksten verkennen hoe het oordeel een praktische uitkomst kan bieden in het omgaan met de realiteit van het menselijk handelen en hoe kritiek en zelfreflectie daarbij centraal staan. Ze situeren oordelen in relatie tot bredere thema’s uit Arendts oeuvre, waaronder haar beschouwingen over totalitarisme en de maatschappelijke implicaties van menselijke besluitvorming.

Oordelen heeft als doel de contouren van haar onderzoek naar de mentale activa van de mens te bundelen en te plaatsen binnen een breder schriftelijk oeuvre waarin zij het oordelen onderzoekt en bedrijft.

Kenmerken

• Pleidooi voor oordelen als sluitstuk van leven van de geest
• Oordelen bevordert gedeelde bekommernis om de gemeenschap
• Geen oordeel vellen schaadt de wereld
• Oordelen schept minimale intersubjectieve eensgezindheid
• Verbindt Denken en Willen met de hele filosofiegeschiedenis
• Contouren van haar onderzoek en teksten over oordelen