Osees Sorcs 80 (CD)

Osees bracht met het album Sorcs 80 wederom een opvallende wending in hun toch al grillige oeuvre. Waar de band normaliter bekendstaat om hun mix van garage rock, punk en psychedelica, besloot het collectief rond John Dwyer voor dit album alle gitaren én toetsen volledig los te laten. In plaats daarvan vulden synths, samplers en een saxofoonsectie de instrumentatie, waardoor een onvervalste synth-punk ontstond met rauwe randen en een energieke, percussieve dreun. Het genre van Sorcs 80 laat zich het best omschrijven als synth-punk, doorspekt met elementen van krautrock en free jazz. Ondanks het ontbreken van gitaren klinkt de plaat nergens elektronisch in de traditionelere zin van het woord. De sfeer is nadrukkelijk rauw en opgejaagd, met een aanpak die direct wortelt in de punktraditie. De muziek is ruig, opzwepend en bij vlagen ongepolijst, waarin Osees vooral mikken op urgentie en intensiteit, in plaats van subtiliteit of nuance. De openingstrack Look at the Sky zet direct de toon met felle vocalen, een ronkend synthbassin en opzwepende, stuwende drums. Het nummer Blimp onderstreept deze benadering nog eens extra, met de typerende roepzang van Dwyer en opzwepende thema's. Op Drug City komt een meer experimentele kant naar voren: de free-jazzachtige sax zorgt samen met de samplers voor een soort chaotisch stadsgevoel, dat perfect past bij het sci-fi-thema dat meerdere nummers op het album doortrekt. Sorcs 80 is in zijn geheel een conceptuele plaat, met als rode draad sciencefictionachtige thema’s zoals buitenaardse wezens, ontvoering en eenzaamheid. De band bereikt deze sfeer niet door steriele elektronica, maar juist door analoge synths en het fysiek bespelen van samplers met drumstokken, waardoor de spanning voortdurend hoog blijft en de luisteraar nauwelijks ademruimte krijgt. Het album verscheen op cd in 2024 en telt dertien relatief korte, rechttoe rechtaan tracks. De band klinkt compromisloos, maar weet tussen de ruwe uitbarstingen door ook ruimte te vinden voor een enkele vreemde wending, zoals het wonky geluid van Lears Ears of het poppy knipoogje naar klassieke muziek in Plastics. Toch blijft de hoofdlijn die van een schreeuwerig, energiek punkalbum dat vooral bedoeld lijkt om live genadeloos door de zaal te razen. Met Sorcs 80 bewijst Osees wederom niet bang te zijn om hun eigen conventies overboord te gooien en zo het bestaande genrebegrip op te rekken.