Osteogeneza dystrakcyjna dla ortodontów

Rekonstrukcja deformacji czaszkowo-twarzowych stanowi powäne wyzwanie dla chirurgów szcz¿kowo-twarzowych. Cz¿sto konieczne jest przeprowadzenie wielu operacji, które trzeba od¿o¿y¿ do czasu, ä dziecko b¿dzie starsze. Odk¿adanie leczenia do zako¿czenia wzrostu mo¿e prowadzi¿ do powik¿ä wtórnych i problemów psychologicznych. Konwencjonalne osteotomie wymagaj¿ d¿u¿szego pobytu w szpitalu i wi¿¿¿ si¿ z ryzykiem infekcji oraz nawrotów. Umieszczenie przeszczepu kostnego w celu korekcji ubytków tkanek mi¿kkich (lub) kostnych mo¿e prowadzi¿ do powik¿ä w miejscu pobrania przeszczepu oraz dawä nieprzewidywalne wyniki. Osteogeneza dystrakcyjna to biologiczny proces tworzenia nowej tkanki kostnej pomi¿dzy powierzchniami segmentów kostnych, stopniowo rozdzielanych za pomoc¿ trakcji mechanicznej. Proces ten rozpoczyna si¿ w momencie przy¿o¿enia stopniowej trakcji do zrostu naprawczego ¿¿cz¿cego segmenty ko¿ci rozdzielone chirurgicznie w wyniku osteotomii i trwa tak d¿ugo, jak d¿ugo tkanka jest rozci¿gana. Si¿a trakcyjna generuje z kolei napi¿cie w tkankach ¿¿cz¿cych segmenty ko¿ci i stymuluje tworzenie nowej tkanki kostnej równolegle do wektora dystrakcji.