Over Azerbeidzjansaus en andere belangrijke dingen…

Op 20 augustus 2019 werd bij mijn echtgenoot de diagnose ‘gedragsvariant frontotemporale dementie (bv-FTD)’ gesteld. Die kwam er na een aantal jaren waarin wij steeds meer merkten dat er iets niet klopte in de manier waarop Luc omging met zijn omgeving en de mensen rondom hem. De diagnose bracht duidelijkheid over de oorzaak van die veranderingen. Wat daarna volgde was een moeilijke weg met nog steeds veel onzekerheden maar met ook die ene zekerheid: het zou steeds moeilijker gaan en genezen zat er niet in. Maar tegelijk ook met de bevestiging dat we elkaar, vrienden en familie hadden die, elk op hun eigen manier, met ons samen de weg zouden gaan. In dit boek beschrijf ik als partner mijn weg. Hoe ik dit ervaren heb, hoe ik mezelf probeerde te blijven, hoe ik probeerde er te zijn voor Luc. Ik hoop dat lotgenoten herkenningspunten vinden in het verhaal. Want weten dat je niet alleen bent, is zo belangrijk als je te maken krijgt met een ziekte die door zo weinig mensen echt begrepen wordt. Ik hoop ook dat mensen die professioneel te maken krijgen met jongdementie in het algemeen en FTD in het bijzonder, hier het perspectief van ‘de naaste’ terugvinden en nog beter begrijpen.