Over het krakende ei

Na het verlies van haar houvast volgt Saar, een schilder zonder scheppingsdrift, een zoektocht waarin poëzie en haar eigen lichaam tijdelijke redding bieden. Schilderen is altijd haar baken geweest, vooral omdat ze opgroeide als dochter van een afwezige vader en een harde moeder. Wanneer het leven kantelt en mensen om haar heen verdwijnen, verliest de scheppingsdrift echter haar laatste grip. De nalatenschap van haar geliefde, een studie naar de poëzie van Lucebert, prikkelt haar zinnen, maar hoezeer ze zich ook in zijn woorden probeert te verliezen, haar artistieke vonk komt niet terug en ook de geliefde blijft buiten bereik. In een wanhopige poging om haar kunstenaarschap wakker te kussen zet Saar haar lichaam in, de biologische scheppingskracht, in de hoop het baken te vinden waar ze zo naar verlangt.

In Over het krakende ei slaat Cobi van Baars overtuigend een brug tussen beeldende kunst en literatuur, terwijl Saar haar weg zoekt door verlies en verlangen.

De roman onderzoekt de spanning tussen creativiteit, identiteit en lichamelijke kracht, en laat zien hoe kunst haar positie en levenskracht telkens opnieuw probeert te verankeren. Het verhaal belicht de fragiele balans tussen kunst en menselijk kwetsbaar zijn, terwijl Saar probeert te herstellen wat verloren leek.

Kenmerken

• Brengt beeldende kunst en literatuur samen
• Saar zoekt houvast na verlies
• Dochter van afwezige vader en strenge moeder
• Lucebert-poëzie prikkelt haar zinnen
• Lichaam en biologie als creatieve kracht