Parki i ludzie: Lokalne realia zarz¿dzania parkami narodowymi w Tajlandii

Niniejsze badanie ma na celu ustalenie, jakie ideäy i przes¿anki le¿¿ u podstaw konfliktu mi¿dzy spo¿eczno¿ci¿ rybaków prowadz¿cych dziäalno¿¿ na mä¿ skal¿ a morskim parkiem narodowym w po¿udniowej Tajlandii, dotycz¿cego dost¿pu do parku. Twierdzi si¿, ¿e strategie ochrony przyrody realizowane przez pästwo tajskie przypominaj¿ strategi¿ terytorializacji stosowan¿ w celu uzyskania lub utrzymania kontroli nad obszarami peryferyjnymi oraz grupami etnicznymi, co widä na przyk¿adzie omawianego przypadku. Model parku narodowego opiera si¿ na ideäach natury jako odr¿bnej od cz¿owieka, co legitymizuje np. przymusowe przesiedlenia i jest poparte naukowymi zäo¿eniami ekologii równowagi. Nowsze nurty my¿li naukowej oferuj¿ kontrdyskurs wobec ideäu równowagi, a ta nowa "nauka o z¿o¿ono¿ci" zostäa naszkicowana i zastosowana w ocenie systemów zarz¿dzania "de jure" i "de facto" dominuj¿cych w parku. Stwierdzono, ¿e nauka o z¿o¿ono¿ci pozwala uchwyci¿ rzeczywisto¿¿, w której interakcje mi¿dzy systemami spo¿eczno-ekologicznymi wykraczaj¿ poza ustalone granice parku, ale droga od teorii do praktyki jest d¿uga. Model parku narodowego nadal opiera si¿ na ideäach równowagi, które legitymizuj¿ równie¿ strategi¿ terytorialn¿ zastosowan¿ w tym przypadku w celu uniemo¿liwienia lokalnej spo¿eczno¿ci dost¿pu do parku.