Pasja

Wim en zijn collega's ruimen op de laatste dag hun fabriekshal leeg. Alles moet weg, in de container of naar Almelo — behalve dan de papegaai die op de archiefkast van de chef zit, ouder dan wie ook op de werkvloer. Niemand weet van wie hij is. Niemand wil hem. Herman Bruggeman tilt de kooi op en draagt hem naar huis, twee etages naar boven, langs een buurvrouw die alles ziet en niets zegt tenzij het moet. Vanaf die zaterdag in juni woont er een vogel in flat Berkelhof waar dat niet mag. Er is een reglement, er is een bestuur, er zijn dertig jaar aan notulen — en er is een vrouw die precies weet hoe je een regel niet hoeft te handhaven zolang niemand ernaar vraagt. Terwijl generaties boven op de kast wonen, gezinnen komen en gaan en de fabriek achter het raam wordt gesloopt, blijft er één geluid hangen dat niemand heeft aangeleerd: twee korte, hoge tonen, met een stilte ertussen zo lang als een ademtocht.Dit boek is door AI gegenereerd.