Pierre Kemp

Een van de boeiendste eenlingen uit de Nederlandse poëzie van de twintigste eeuw is de dichter Pierre Kemp (1886-1967). Vanuit zijn Maastrichtse dichterkluisje, ver van het door hem verafschuwde artistieke leven, bereikte hij met zijn vitale en soms melancholische poëzie de harten van velen die lezen en schrijven. Zijn werk kenmerkt zich door een zekere blijmoedigheid, die naast intensiteit en scherpzinnigheid kan spreken. Kemp werkte jarenlang op het loonbureau van een Zuid-Limburgse steenkolenmijn, wat zijn contact met het dagelijkse leven en de menselijkheid in zijn poëzie kleur gaf. Zijn oeuvre en persoonlijkheid hebben hem een plek gegeven als een van de markantste figuren in de Nederlandse poëzie van die periode.

In 1956 ontving hij de Constantijn Huygensprijs en in 1958 de P.C. Hooftprijs, erkenningen die zijn poëtische belang onderstrepen. Wiel Kusters, die een biografie over Kemp schreef, biedt rijke interpretaties van levensfeiten, poëzie en de onderlinge samenhang. De biografie brengt onder meer nieuwe gegevens naar voren over Kemps inspiratiebronnen en “Muzen”, en belicht het dichterlijke spel dat Kemp zijn hele leven wilde spelen naast het dagelijkse bestaan, omdat één leven niet genoeg kon zijn.

Hij wordt herinnerd als een dichter die vanuit een bescheiden, alledaagse werklijn een rijk en veelkleurig poëtisch universum opbouwde, en wiens werk nog steeds aanspreekt door zijn menselijkheid en helderheid.

Kenmerken

• Een van de boeiendste eenlingen uit de poëzie
• Maastrichtse dichterkluisje als bekend gegeven
• Loonbureauwerker bij een Zuid-Limburgse steenkolenmijn
• Blijmoedige toon met melancholische ondertoon
• Prijzen: Constantijn Huygensprijs en P.C. Hooftprijs
• Wiel Kusters schreef zijn biografie met nieuwe inzichten