Plus Instruments Trancesonics (CD)
Uitgelicht
|
13,25 |
Naar shop
|
|
15,99
15,15 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol
Trancesonics is het vijfde album van Plus Instruments, het project van de Nederlandse kunstenares Truus de Groot, en werd uitgebracht in 2013. Het album bevat twaalf nieuwe nummers die voortborduren op de eccentrieke en eclectische elektronische sound waarmee de Groot zich sinds de oprichting van Plus Instruments in 1978 heeft onderscheiden. Muzikaal beweegt het album zich in het post-punk en elektronische genre, met duidelijke invloeden van de Ultra-beweging die in Nederland opkwam. De muziek kenmerkt zich door strakke, gesequencete ritmes gecreëerd met drumcomputers, waaroverheen de Groot haar crackle box en synthesizers laat klinken. Haar vocale benadering is opvallend: ze zingt daadwerkelijk, in plaats van te fluisteren of te kreunen, wat haar onderscheidt van veel experimentele elektronische artiesten. Het geluid doet denken aan DAF op hun hoogtepunt, maar dan met een meer vrouwelijke en melodieuze insteek, minder macho en toegankelijker. Het album wordt omschreven als coherenter dan haar eerdere werk Dance With Me, met een meer poppy en gestroomlijnde sound die tegelijkertijd haar experimentele roots behoudt. Het resultaat klinkt als een geüpdatete versie van de elektronische muziek uit 1982, waarbij de combinatie van strikte beats, vreemde klanken van de crackle box en oprechte zang een unieke underground esthetiek creëert.
Trancesonics is het vijfde album van Plus Instruments, het project van de Nederlandse kunstenares Truus de Groot, en werd uitgebracht in 2013. Het album bevat twaalf nieuwe nummers die voortborduren op de eccentrieke en eclectische elektronische sound waarmee de Groot zich sinds de oprichting van Plus Instruments in 1978 heeft onderscheiden. Muzikaal beweegt het album zich in het post-punk en elektronische genre, met duidelijke invloeden van de Ultra-beweging die in Nederland opkwam. De muziek kenmerkt zich door strakke, gesequencete ritmes gecreëerd met drumcomputers, waaroverheen de Groot haar crackle box en synthesizers laat klinken. Haar vocale benadering is opvallend: ze zingt daadwerkelijk, in plaats van te fluisteren of te kreunen, wat haar onderscheidt van veel experimentele elektronische artiesten. Het geluid doet denken aan DAF op hun hoogtepunt, maar dan met een meer vrouwelijke en melodieuze insteek, minder macho en toegankelijker. Het album wordt omschreven als coherenter dan haar eerdere werk Dance With Me, met een meer poppy en gestroomlijnde sound die tegelijkertijd haar experimentele roots behoudt. Het resultaat klinkt als een geüpdatete versie van de elektronische muziek uit 1982, waarbij de combinatie van strikte beats, vreemde klanken van de crackle box en oprechte zang een unieke underground esthetiek creëert.