Probleemgeoriënteerd denken in de geneeskunde longgeneeskunde

In Probleemgeoriënteerd denken in de longgeneeskunde staan 35 veelvoorkomende klachten centraal waarmee een patiënt zich bij de huisarts, de longarts of op de spoedeisende hulp meldt. Omdat de longgeneeskunde zich voortdurend ontwikkelt, ontstond de behoefte aan een geactualiseerde versie van dit boek. In deze tweede druk zijn naast de herziene hoofdstukken, nieuwe hoofdstukken over asbestgerelateerde longziekten, immunotherapie bij longkanker en rookverslaving toegevoegd. De opzet van Probleemgeoriënteerd denken in de longgeneeskunde sluit goed aan bij de wijze waarop het onderwijs aan de verschillende medische faculteiten is ingericht. Zoals gezegd staat de klacht van een patiënt centraal. Dat betekent dat anamnese en lichamelijk onderzoek een cruciale rol spelen. De lezer wordt actief uitgenodigd om na te denken over het klinische probleem, waarbij aanvullende informatie helpt bij het opstellen en vervolgens versmallen van de differentiaaldiagnose. Op grond van de differentiaaldiagnose kan de lezer een keuze maken welk aanvullend onderzoek geïndiceerd is en aan de hand hiervan een diagnose stellen. Tot slot worden de overwegingen ten aanzien van behandeling benoemd, gebaseerd op nationale of internationale richtlijnen. Dit boek is in de eerste plaats bestemd voor studenten geneeskunde, coassistenten, huisartsen, physician assistants en longartsen. Maar ook specialisten in aanverwante vakgebieden zullen in dit boek nuttige up-to-date informatie vinden.

In Probleemgeoriënteerd denken in de longgeneeskunde staan 35 veelvoorkomende klachten centraal waarmee een patiënt zich bij de huisarts, de longarts of op de spoedeisende hulp meldt. Omdat de longgeneeskunde zich voortdurend ontwikkelt, ontstond de behoefte aan een geactualiseerde versie van dit boek. In deze tweede druk zijn naast de herziene hoofdstukken, nieuwe hoofdstukken over asbestgerelateerde longziekten, immunotherapie bij longkanker en rookverslaving toegevoegd. De opzet van Probleemgeoriënteerd denken in de longgeneeskunde sluit goed aan bij de wijze waarop het onderwijs aan de verschillende medische faculteiten is ingericht. Zoals gezegd staat de klacht van een patiënt centraal. Dat betekent dat anamnese en lichamelijk onderzoek een cruciale rol spelen. De lezer wordt actief uitgenodigd om na te denken over het klinische probleem, waarbij aanvullende informatie helpt bij het opstellen en vervolgens versmallen van de differentiaaldiagnose. Op grond van de