Psychomotoryka jako praktyka spoleczna

W prowokuj¿cy do my¿lenia sposób autor analizuje praktyki psychomotoryczne stosowane w ¿¿obkach w Kurytybie w latach 1986-1994, przyjmuj¿c je jako praktyk¿ spo¿eczn¿. Traktuj¿c praktyki cielesne jako praktyki spo¿eczne, mo¿na sproblematyzowä koncepcje ciäa i psychomotoryczno¿ci obecne w edukacji wczesnoszkolnej, podkre¿laj¿c ich podstawy w ró¿nych i antagonistycznych koncepcjach cz¿owieka i jego relacji cielesnych: idealistycznej i dualistycznej koncepcji, która zajmuje si¿ ciäem w sposób naturalistyczny, oraz koncepcji mechanistycznej, w przeciwie¿stwie do materialistycznej, która poszukuje historycznych i spo¿ecznych determinacji, aby stworzy¿ cz¿owieka jako intelektualn¿ / cielesn¿ cäo¿¿. W rezultacie kontekstualizuje spo¿ecze¿stwo kapitalistyczne jako historyczn¿ cäo¿¿, w której fizyczne ciäo ludzkie podlega determinacjom przestrzeni, czasu i rytmu w celu oszcz¿dzania ruchu, zgodnie z wymogami wyzysku si¿y roboczej do produkcji towarów, w ramach spo¿ecznej relacji kapitäu i pracy najemnej.