Psychomotoryka w slużbie żolnierzy z urazami psychicznymi

Celem tej ksi¿¿ki jest ukazanie roli psychomotoryki w pracy z ¿o¿nierzami cierpi¿cymi na zespó¿ stresu pourazowego (PTSD). Niniejsza praca skupia si¿ na postrzeganiu czasu oraz uznaniu urazu w kontek¿cie problematyki to¿samo¿ci tych pacjentów. Chodzi o to, by pomóc pacjentowi odbudowä wi¿¿ z samym sob¿ poprzez uznanie jego emocji, do¿wiadcze¿ i urazu. Praca ta wi¿¿e si¿ równie¿ z powrotem do teräniejszo¿ci i bardziej spójnym postrzeganiem czasu. To odzyskanie to¿samo¿ci pozwala osobie ponownie nabrä pewno¿ci co do swojej wi¿zi z samym sob¿ i z innymi. W pierwszej cz¿¿ci opisano zespó¿ stresu pourazowego (PTSD) poprzez jego histori¿, omawiaj¿c definicje ateoretyczne, podej¿cie neurofizjologiczne oraz hipotezy poznawczo-behawioralne i psychoanalityczne. Te ró¿ne spojrzenia na PTSD s¿ ¿¿czone w podej¿ciu psychomotorycznym. W drugiej cz¿¿ci przedstawiono przebieg leczenia osoby wojskowej cierpi¿cej na PTSD oraz mo¿liwo¿ci terapii psychomotorycznej w trybie indywidualnym i grupowym.