Punt acht: Zeven bewoners in een oud schoolgebouw stemmen over de hond van hun dode huisgenoot

Kees heeft een hond. In dit huis mag dat niet, maar niemand durft het hardop te zeggen op de dag dat de riem voor het eerst mee naar binnen gaat. In plaats daarvan komt er een agendapunt bij, tussen het tuinonderhoud en de rondvraag, in het schrift van Nel, die alles opschrijft wat er gebeurt en soms ook wat er niet gebeurt.Zeven bewoners, één taart, één hond die niemand bij naam noemt. Er wordt gestemd, er wordt getapet, er komt een bordje bij de tuindeur. Jaar na jaar schuiven de regels een stukje op, en jaar na jaar zit Kees erbij en zwijgt.Nel wil dat er ooit iemand terugleest wat er werkelijk gezegd is, en niet alleen wat er netjes in de notulen past. Maar wie schrijft, bepaalt ook wat er niet gebeurd is — en soms is dat precies wat iemand nodig heeft om te kunnen blijven zwijgen.Hoe lang kun je iets ongezegd laten voordat het zichzelf gaat opschrijven?Dit boek is door AI gegenereerd.