Raphael Imbert & Andre Rossi Jean Luc Du Fraya Peres Bach I Coltrane (CD)

Deze opname is heruitgegeven in de collectie Essential Baroque Masterpieces met een exclusief interview van Raphaël Imbert:'Het idee om Bach en Coltrane samen te brengen, dat in 2007 tot deze opname leidde, ontstond uit mijn ontmoeting met André Rossi, organist en professor orgel aan het Conservatorium van Marseille, waar ik op dat moment een professor jazz verving. We beseften meteen dat we allebei improvisatoren waren. Tijdens onze eerste sessie samen, stelde André een Luthers koraal voor, dat we speelden in een zeer modale versie. Het klonk als Coltrane. André liet me toen zien hoe Bach een koraal in een cantate verwerkte. En dat bracht iets heel speciaals op gang: we voelden ons verbonden. Naast de voor de hand liggende muzikale verstandhouding, werden ons door Bach en Coltrane twee dingen duidelijk die we gemeen hadden: improvisatie en het spirituele aspect. We hebben deze opname gemaakt met de bedoeling om de geïmproviseerde dimensie terug te brengen in de werken van Bach. Hoewel zijn muziek zeer volledig uitgeschreven is, komt alles voort uit improvisatie, vooral de orgelmuziek. We mogen het element van improvisatie, dat bij Bach zeer belangrijk was, niet verwaarlozen. In feite behoren organisten tot de weinige klassieke musici in Europa die deze traditie van improvisatie hebben bewaard. Door Bach als improvisator te rehabiliteren, wilden we ook de reputatie van Coltrane als componist herstellen. Er wordt veel over hem gesproken als virtuoos, maar vaak wordt vergeten dat hij ook een meesterlijk componist was, en niet alleen beoordeeld naar de maatstaven van de jazzwereld. Zijn invloed op veel componisten is opmerkelijk geweest. Het is vreemd om te zien hoe het enorme succes van deze schijf - het is een van de pijlers van mijn discografie - het tegenovergestelde effect heeft gehad van wat de bedoeling was. Het werd goed ontvangen door de klassieke media, maar afgesnauwd door hun jazz equivalenten, die me in een hokje plaatsten onder 'klassiek'. Dat kostte me zes jaar jazzfestivals - alsof ik me schuldig had gemaakt aan een soort verraad omdat ik Bach op deze manier had gespeeld. Het heeft even geduurd voor ik mijn vertrouwen terug had, maar nu ben ik ervan overtuigd dat mijn aanpak de juiste is. Mijn projecten liggen allemaal in elkaars verlengde.'- Raphaël Imbert