Reforma jako ruch spoleczny w spoleczeństwie tybetańskim

Reforma jako proces spo¿eczny jest niedostatecznie zbadana w przypadku spo¿ecze¿stwa tybetäskiego. Niniejsze opracowanie wype¿nia t¿ luk¿, wykorzystuj¿c teori¿ ruchów spo¿ecznych. Podej¿cie to zastosowano, porównuj¿c dziäania rekrutacyjne i mobilizacyjne kilku kluczowych wewn¿trznych i zewn¿trznych ruchów reformatorskich w historii Tybetu w XX wieku. Wyniki badä wskazuj¿, ¿e niepowodzenia reform wewn¿trznych mo¿na wyjäni¿ ich w¿sk¿ baz¿ spo¿eczn¿ i geograficzn¿ oraz ograniczon¿ popularno¿ci¿ w¿ród spo¿ecze¿stwa. Ponadto pocz¿tkowe reformy KPCh zako¿czy¿y si¿ sukcesem dzi¿ki rekrutacji i mobilizacji w cäym spo¿ecze¿stwie tybetäskim i grupach spo¿ecznych. Kolejne reformy zako¿czy¿y si¿ niepowodzeniem z powodu zmniejszonego zainteresowania rekrutacj¿ i masow¿ mobilizacj¿ Tybetäczyków. G¿ównym wnioskiem p¿yn¿cym z badania jest to, ¿e zrozumienie reform spo¿ecznych w dzisiejszym spo¿ecze¿stwie tybetäskim wymaga zastosowania teorii ruchów spo¿ecznych, której obecnie brakuje zarówno w¿ród badaczy kwestii tybetäskiej, jak i przedstawicieli politycznych obu stron.