Requiem

'Achtervolgd door de afwezigheid van God' - zo beschreef de Berlioz-biograaf David Cairns de 'Grande Messe des morts'. Het werk is gecomponeerd in een tijd en een land waarin er, na de Revolutie, geen plaats was voor God. Het omvat oprechte rouw en ware dramatiek. In 1837 kreeg Berlioz van de Franse minister van Binnenlandse Zaken de opdracht om een compositie te schrijven die kon worden gebruikt voor belangrijke ceremonies. Hij had in 1824 al een 'Messe solennelle' geschreven en op dat werk greep hij terug voor zowel muzikaal materiaal als inspiratie. Het requiem dat hieruit voortkwam, is een van de meest grootschalige godsdienstige werken aller tijden. Qua lengte is het vergelijkbaar met Verdi's 'Requiem' en Brittens 'War Requiem'. Net als Bruckner orkestreerde Berlioz zijn werk voor een enorm koor en orkest; de structuur is bijna architecturaal. Hij wilde elke hoek van de kathedraal of kerk vullen met geluid.