Richard Wahnfried's Megatone
Uitgelicht
|
21,99 |
Naar shop
|
|
21,99 |
Naar shop
|
|
22,51 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Megatone is een studioalbum van Klaus Schulze, uitgebracht onder zijn projectnaam Richard Wahnfried en verscheen op cd in het jaar 1984. Het album behoort tot het genre elektronische muziek en rock en markeert een samenwerking met meerdere muzikanten, waaronder Michael Garvens (stem), Axel-Glenn Müller (saxofoon), Ulli Schober (drums), Michael Shrieve (percussie) en Harald Katzsch (gitaar). Megatone onderscheidt zich door een mix van atmosferische synthesizerpartijen met pulserende elektronische ritmes, omlijst door invloeden uit zowel de rock als de kosmische elektronische muziek. Het album kenmerkt zich door een diep, ruimtelijk geluid, waarbij repetitieve structuren en een zekere toegankelijkheid samengaan met Schulze’s karakteristieke, gelaagde synthesizerklanken. In vergelijking met eerder werk van Schulze onder de Wahnfried-naam heeft Megatone een minder abstract maar dynamischer geluid, met een duidelijke nadruk op groove en de samensmelting van elektronische en akoestische elementen. Hierdoor voelt het album zowel experimenteel als ritmisch en sluit het aan bij de evoluerende stroom binnen de elektronische muziek van de jaren tachtig.
Megatone is een studioalbum van Klaus Schulze, uitgebracht onder zijn projectnaam Richard Wahnfried en verscheen op cd in het jaar 1984. Het album behoort tot het genre elektronische muziek en rock en markeert een samenwerking met meerdere muzikanten, waaronder Michael Garvens (stem), Axel-Glenn Müller (saxofoon), Ulli Schober (drums), Michael Shrieve (percussie) en Harald Katzsch (gitaar). Megatone onderscheidt zich door een mix van atmosferische synthesizerpartijen met pulserende elektronische ritmes, omlijst door invloeden uit zowel de rock als de kosmische elektronische muziek. Het album kenmerkt zich door een diep, ruimtelijk geluid, waarbij repetitieve structuren en een zekere toegankelijkheid samengaan met Schulze’s karakteristieke, gelaagde synthesizerklanken. In vergelijking met eerder werk van Schulze onder de Wahnfried-naam heeft Megatone een minder abstract maar dynamischer geluid, met een duidelijke nadruk op groove en de samensmelting van elektronische en akoestische elementen. Hierdoor voelt het album zowel experimenteel als ritmisch en sluit het aan bij de evoluerende stroom binnen de elektronische muziek van de jaren tachtig.