Roberto Prosseda herontdekt Beethovens Op. 10 Sonates op de fortepiano.“Op de Conrad Graf fortepiano uit 1820, die hier wordt gebruikt, versterkt de rauwe, krachtige klank van het instrument Beethovens harde harmonieën in plaats van ze te verzachten. Terwijl de momenten van troostelooze lyriek juist met een ontwapende oprechtheid naar voren komen in het kristalheldere hoge register.”- Roberto ProssedaIn een aanbod van dit repertoire van ruim vierhonderd opnamen, toont deze registratie aan dat er nog altijd nieuwe perspectieven te ontdekken zijn in deze vertrouwde meesterwerken. De Op. 10 Sonates, geschreven tussen 1796 en 1798, markeren een beslissende stap, weg van de klassieke helderheid van Haydn en Mozart. Beethoven vindt hier zijn eigen, gedurfdere taal. Een herkenbaar ritmisch motief, 'kort-lang', pulseert door alle drie de sonates en voorspelt de dramatiek die later in werken zoals de Hammerklavier tot volle ontplooiing komt.Elk van de drie sonates heeft een sterk eigen karakter: de c-klein Sonate (nr. 1) combineert tragische urgentie met structurele kracht; de F-groot Sonate (nr. 2) onthult Beethovens opkomende humor en ritmische inventiviteit; en de uitgebreide D-groot Sonate (nr. 3) ontvouwt een ongekende emotionele en structurele rijkdom. Het hoogtepunt is het Largo e mesto: een klankwereld die zijn tijd ver vooruit is en vol expressie zit.Wat deze opname bijzonder maakt is de historische klank. De Graf fortepiano brengt terug wat moderne piano's vaak wegpolijsten: rauwe contrasten, sprekende timbres en Beethovens anti-retorische gebaren. Elk register heeft zijn eigen klankkleur. Als Beethoven hetzelfde motief in verschillende registers herhaalt, wordt dat iets echt dramatisch. De transparantie van het instrument legt harmonische spanningen genadeloos bloot. De ruwere klank van het middenlage register geeft dramatische passages extra kracht en energie. Baanbrekende muziek in Beethovens tijd, maar zoals Prosseda het hier speelt, op dit historische instrument, klinkt ook nu nog vernieuwend!Roberto Prosseda studeerde deze sonates al ruim dertig jaar geleden, gevormd door de strakke, lineaire interpretaties van Kempff, Serkin en Pollini. Zijn terugkeer naar de werken op fortepiano voelde als een volledige herontdekking: "Het was alsof ik ze nog nooit echt had gespeeld. De rijkdom aan details die alleen een historisch instrument onthult, vraagt om meer
Prijshistorie
* Prijshistorie bevat geen data van Amazon.
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: