Rode Lak

Elk jaar, om half twee op dezelfde zondag, draait Marijke het bordje van de zaak om, zet ze de stoelen buiten en wacht ze tot Kees door het hek komt lopen — met verf tot aan zijn ellebogen, want morgen begint de kermis op het Piusplein en hij bouwt hem al veertig jaar op. Wat er tussen die twee nooit hardop is gezegd, ligt intussen dieper dan de rekeningen die haar broer Bram elk jaar opnieuw komt vragen, en dieper dan het zaadzakje dat Kees ooit aan de kleine Loes gaf. Terwijl de generatoren over de daken proefdraaien en de geraniumbladeren blijven plakken aan ieders vingers, tikt er iets mee onder het gewone gesprek over stoelen en bonnetjes: een schuld die nooit wordt afgelost zoals gepland, een dochter van wie niemand het bestaan mag noemen, een terras waarop elk jaar dezelfde plek wordt vrijgehouden. Hoeveel zondagen kun je een stoel bijschuiven voor je moet zeggen waarom.Dit boek is door AI gegenereerd.