Rogue Wave Descended Like Vultures (LP)
Uitgelicht
|
34,75 |
Naar shop
|
|
37,52 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Descended Like Vultures is het indie-rockalbum uit 2005 van de in Oakland gevestigde band Rogue Wave, uitgebracht bij Sub Pop Records als hun tweede volledige album. Voortbouwend op het door frontman Zach Rogue gedreven solodebuut, biedt het een voller bandgeluid met gelaagde gitaren, subtiele strijkers, krachtige harmonieën en synthesizers die een warme, dynamische sfeer creëren. Het genre combineert alternatieve/indierock met indiepopelementen en levert ingetogen pareltjes vol pakkende hooks, zoete melodieën en ruimtelijke effecten, gecombineerd met galmende zang. Dit album van 40 minuten biedt een ontspannen, rustige luisterervaring voor fans van melodieuze rock, waarbij de energie van uptempo nummers in balans wordt gebracht met een sfeer van tijdelijke, regenachtige teruggetrokkenheid in plaats van diepe angst. Rogues hoge, aanhoudende stem zweeft tussen slaperig en afstandelijk, wat het oordeelkundige gebruik van studio-mysterie en stoomachtige synths die opstijgen en oplossen versterkt. Tegen de verwachtingen in bereikt het een rumoerige dichtheid en akoestische intimiteit, waardoor het een gedenkwaardige, met hooks gevulde uitschieter is in de indiescene van de jaren 2000.
Descended Like Vultures is het indie-rockalbum uit 2005 van de in Oakland gevestigde band Rogue Wave, uitgebracht bij Sub Pop Records als hun tweede volledige album. Voortbouwend op het door frontman Zach Rogue gedreven solodebuut, biedt het een voller bandgeluid met gelaagde gitaren, subtiele strijkers, krachtige harmonieën en synthesizers die een warme, dynamische sfeer creëren. Het genre combineert alternatieve/indierock met indiepopelementen en levert ingetogen pareltjes vol pakkende hooks, zoete melodieën en ruimtelijke effecten, gecombineerd met galmende zang. Dit album van 40 minuten biedt een ontspannen, rustige luisterervaring voor fans van melodieuze rock, waarbij de energie van uptempo nummers in balans wordt gebracht met een sfeer van tijdelijke, regenachtige teruggetrokkenheid in plaats van diepe angst. Rogues hoge, aanhoudende stem zweeft tussen slaperig en afstandelijk, wat het oordeelkundige gebruik van studio-mysterie en stoomachtige synths die opstijgen en oplossen versterkt. Tegen de verwachtingen in bereikt het een rumoerige dichtheid en akoestische intimiteit, waardoor het een gedenkwaardige, met hooks gevulde uitschieter is in de indiescene van de jaren 2000.