Roland Kirk - Now Please Don't You Cry, Beautiful Edith (LP)
Uitgelicht
|
39,99 |
Naar shop
|
|
39,99 |
Naar shop
|
|
46,57 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Now Please Don't You Cry, Beautiful Edith is een jazzalbum van multi-instrumentalist Roland Kirk, uitgebracht op LP in 1967. Het album staat bekend als een van Kirks essentiële werken en markeert een overgangsperiode waarin hij meer groove-georiënteerde jazz ging verkennen. Deze richting zou later uitmonden in platen als Blacknuss. De bezetting op deze plaat is relatief klein, met Lonnie Liston Smith op piano, Ronnie Boykins op bas en Grady Tate op drums, waardoor Kirks virtuositeit en veelzijdigheid extra tot hun recht komen. Het album behoort tot het jazzgenre en valt op door zijn geconcentreerde, ongekunstelde sound. Kirk benut een scala aan instrumenten en melodieën om zijn unieke muzikale taal over te brengen, waarbij hij traditionele vormen moeiteloos combineert met vernieuwende grooves en soms bijna soulvolle accenten. Dit zorgt ervoor dat de plaat toegankelijk blijft voor een breder publiek, zonder aan diepgang en complexiteit in te leveren. Op Now Please Don't You Cry, Beautiful Edith staan verschillende opmerkelijke nummers. De opener Blue Rol laat meteen de ontspannen maar ritmische sfeer van het album horen. Een ander belangrijk nummer is Alfie, waarin Kirk zijn persoonlijke interpretatie van het bekende thema ten gehore brengt en het originele motief uitdiept met zijn rijk geschakeerde klankpalet. Het titelnummer, Now Please Don't You Cry, Beautiful Edith, valt op door zijn emotionele diepte en de vloeiende interactie tussen de instrumentalisten. De plaat wordt beschouwd als een hoogtepunt in Kirks discografie vanwege de balans tussen virtuositeit, emotie en creatieve vrijheid. Door de relatief sobere bezetting legt het album de nadruk op elk muzikaal detail en is de luisterervaring zowel intiem als intens.
Now Please Don't You Cry, Beautiful Edith is een jazzalbum van multi-instrumentalist Roland Kirk, uitgebracht op LP in 1967. Het album staat bekend als een van Kirks essentiële werken en markeert een overgangsperiode waarin hij meer groove-georiënteerde jazz ging verkennen. Deze richting zou later uitmonden in platen als Blacknuss. De bezetting op deze plaat is relatief klein, met Lonnie Liston Smith op piano, Ronnie Boykins op bas en Grady Tate op drums, waardoor Kirks virtuositeit en veelzijdigheid extra tot hun recht komen. Het album behoort tot het jazzgenre en valt op door zijn geconcentreerde, ongekunstelde sound. Kirk benut een scala aan instrumenten en melodieën om zijn unieke muzikale taal over te brengen, waarbij hij traditionele vormen moeiteloos combineert met vernieuwende grooves en soms bijna soulvolle accenten. Dit zorgt ervoor dat de plaat toegankelijk blijft voor een breder publiek, zonder aan diepgang en complexiteit in te leveren. Op Now Please Don't You Cry, Beautiful Edith staan verschillende opmerkelijke nummers. De opener Blue Rol laat meteen de ontspannen maar ritmische sfeer van het album horen. Een ander belangrijk nummer is Alfie, waarin Kirk zijn persoonlijke interpretatie van het bekende thema ten gehore brengt en het originele motief uitdiept met zijn rijk geschakeerde klankpalet. Het titelnummer, Now Please Don't You Cry, Beautiful Edith, valt op door zijn emotionele diepte en de vloeiende interactie tussen de instrumentalisten. De plaat wordt beschouwd als een hoogtepunt in Kirks discografie vanwege de balans tussen virtuositeit, emotie en creatieve vrijheid. Door de relatief sobere bezetting legt het album de nadruk op elk muzikaal detail en is de luisterervaring zowel intiem als intens.
Prijshistorie
* Prijshistorie bevat geen data van Amazon, Amazon Marketplace.
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: