ROME IS NIET GEVALLEN, HET HEEFT ALLEEN DE SERVERS VERANDERD: WAAROM WE MAAR BLIJVEN DENKEN AAN ROMEINSE RIJK

Iedereen gaf het tegelijk toe. Het hele internet keek op van zijn telefoon en bekende: ja, eigenlijk denk je constant aan het Romeinse Rijk. We maakten er een grap van, want dat doen we nu eenmaal met dingen die ons een beetje bang maken. Maar de grap bevatte een geheim, en dat geheim is dit: we kunnen niet stoppen met denken aan Rome, omdat we het eigenlijk nooit hebben verlaten. Dit boek neemt de meme serieus, zonder zichzelf ook maar enigszins serieus te nemen. Het betoogt iets werkelijk vreemds en tegelijkertijd waars: dat Rome niet zozeer instortte, maar migreerde. De wetten, de kalender, het alfabet, het hele idee van wat een imperium überhaupt is, werden van server naar server, van eeuw naar eeuw gekopieerd, totdat het op de computer belandde waarop u dit nu leest. Het Colosseum was de eerste battle royale. Caesar was de eerste influencer. De aquaducten waren iemands Minecraft-wereld die toevallig echt bestond. En het angstige gevoel dat onze eigen wereld misschien wel ten onder gaat? Rome voelde dat ook, in een eindeloze cyclus, vierhonderd jaar lang. Want dit is het deel waar niemand het over heeft. Als Rome nog steeds in ons rondspookt, dan zijn wij ook iemands Rome. Over tweeduizend jaar, wanneer ze berichten plaatsen over wat ons zal vervangen, wat zal dan ons marmer zijn? Schuif maar aan. De volgende server wordt al geladen. Trefwoorden: Romeinse Rijk, geschiedenis, populaire filosofie, Generatie Z, internetcultuur, videogames, de toekomst