Rozpad procesy w wysoce turbulentnej plazmie

Autorzy uzyskali ogólny wzór do obliczania prawdopodobie¿stw takich procesów rozpadu, jak l2 + S ¿ l1, l + l ¿ t, czyli ¿¿czenia si¿ fal Langmuira i jonowo-akustycznych oraz ¿¿czenia dwóch fal Langmuira w fal¿ poprzeczn¿ o cz¿stotliwo¿ci plazmy Langmuira w plazmie izotropowej i silnie turbulentnej, stosuj¿c metod¿ statystyczn¿. Stwierdzili, ¿e przypadek silnie turbulentny ró¿ni si¿ od przypadku izotropowego o rz¿d wielko¿ci. Wykorzystuj¿c statystyczny opis stanu turbulencji Langmuira z rozwini¿tym zaburzeniem modulacji, autorzy doszli do wniosku dotycz¿cego przeksztäcania energii turbulencji w cz¿stki. Wykazano, ¿e w procesie l2 + S ¿ l1: (wektor) k1 = (wektor) k2 + (wektor) k3S oraz w procesie l + l ¿ t: (wektor) k3t = (wektor) k1l + (wektor) k2l powstaj¿ drgania o du¿ych liczbach falowych, co prowadzi do koncentracji drgä w obszarze du¿ych liczb falowych, a w konsekwencji do zmiany kierunku pocz¿tkowej energii drgä w obszar t¿umienia Landaua i nast¿puj¿cego po tym nagrzania plazmy.