Rozwiązywanie problemów, metody nauczania i plec a wyniki w chemii

Celem niniejszej pracy by¿o zbadanie wp¿ywu strategii nauczania opartej na rozwi¿zywaniu problemów, trzech towarzysz¿cych jej metod nauczania (tj. korepetycji, informacji zwrotnej i ¿wicze¿) oraz p¿ci na wyniki nauczania chemii. W badaniu zastosowano quasi-eksperymentalny model z grup¿ kontroln¿, obejmuj¿cy test wst¿pny i ko¿cowy. Dane zebrano od próby 210 uczniów klasy SS2 ucz¿szczaj¿cych na zaj¿cia z chemii, w sk¿ad której wchodzi¿o 109 ch¿opców i 101 dziewcz¿t wybranych z sze¿ciu szkó¿ w trzech (3) lokalnych obszarach administracyjnych stanu Ekiti w Nigerii. W badaniu przyj¿to siedmiostopniowy model rozwi¿zywania problemów chemicznych zaproponowany przez Frazera (1981) i Selvarantnama (1983). Uczniowie z grup eksperymentalnych 1 i 2 zostali poddani podej¿ciu opartemu na rozwi¿zywaniu problemów w po¿¿czeniu odpowiednio z remediacj¿ i informacj¿ zwrotn¿, natomiast grupa eksperymentalna 3 zostäa poddana podej¿ciu opartemu na rozwi¿zywaniu problemów w po¿¿czeniu z praktyk¿. Grupa kontrolna by¿a nauczana przy u¿yciu konwencjonalnej metody wyk¿adowej. Wyniki badä wykazäy, ¿e uczniowie nauczani przy u¿yciu metody rozwi¿zywania problemów po¿¿czonej z korekt¿ osi¿gn¿li lepsze wyniki w chemii. W zwi¿zku z tym wp¿yw korekty jako towarzysz¿cego sposobu nauczania chemii przewy¿sza wp¿yw informacji zwrotnej i praktyki w okre¿laniu wyników nauczania chemii.

Pagina's: 64, Paperback, Wydawnictwo Nasza Wiedza