Rudolf Hagenaar

Rudolf Hagenaar (1927, Soerabaja – 2006, Goes) werkte van 1954 tot zijn pensioen als tekenleraar op het Goese Lyceum in Zeeland. Zijn hele leven tekende en schilderde hij, maar hij exposeerde lange tijd niet omdat hij niet wilde schilderen om te verkopen. Hij maakte wat hij mooi vond en streefde daarbij niet naar de heersende smaak. Na een modernistische opleiding in Amsterdam en een periode waarin hij oude meesters - van Caravaggio tot Vermeer - navolgde, ontwikkelde hij vanaf begin jaren zeventig een eigen figuratieve stijl. Zijn doorgaans geïsoleerde mensfiguren en klassieke bouwwerken komen teruggebracht tot hun meest pregnante aanwezigheid, waarbij het volume scherp in de omringende ruimte wordt afgetekt. Deze overweldigende aanwezigheid roept vragen op: gaat Hagenaar om volmaakte verhoudingen en schoonheid, of weerspiegelt hij ook de wind van de tijd? Of beide tegelijk, zoals de criticus Hammacher verwoordt: schildert iemand met het geluk van vervoering en het oude leed van de eindige werkelijkheid in de blik van de ogen.

Jan Stassen, die Hagenaar tussen 2001 en diens overlijden intensief volgde, gaf aan dat Hagenaars werk helder kan belichten worden. Hagenaar werd zo ook wel de “sfinx van Goes” genoemd. Een indrukwekkende indruk maakte volgens criticus Frits Abrahams in NRC Handelsblad op hem.

Verhalen van het leven en werk worden zo samengebracht: een kunstenaar die zijn vak ruim beschouwde en zijn antwoorden op de tijd in beelden legde.

Kenmerken

• Geboren 1927 in Soerabaja, overleden 2006 in Goes
• Werkte vanaf 1954 als tekenleraar op Goese Lyceum
• Weigerde exposeren om niet te verkopen
• Modernistische opleiding in Amsterdam
• Jaren zeventig: figuratieve stijl met geïsoleerde figuren
• Volume en ruimte benadrukt voor pregnante aanwezigheid